Afscheid nemen

Op vrijdag 20 mei hebben we Sipko weggebracht.
De dag zou bestaan uit een kerkdienst, hij was gelovig, en daarna een bijeenkomst in het crematorium.

Eigenlijk was mijn eigen afscheid van Sip de avond ervoor al bij oma thuis.
Mijn moeder, broertje en ik aten bij oma, zo hoefde ze niet alleen te zijn op de avond voor de crematie.
Het laatste jaar heb ik regelmatig bij oma gegeten. Soms alleen, maar meestal met Oskar. Het was altijd heel gezellig met z’n viertjes(oma, Sip, Os en ik).

De avond dat ik met mam en Jesper bij oma was, was het dan ook wel gek. Sipko’s rubberen placemat hoefde niet op tafel te worden gelegd. En ook zijn vork met speciaal verbreed handvat niet.
Na het eten zaten mam, oma en ik nog wat te praten aan tafel. Jesper was alweer op weg naar zijn vrienden en de sfeer was redelijk relaxed en we hadden het over verschillende dingen.

Op een gegeven moment voelde ik een zachte windvlaag door mijn rok langs mijn linkerbeen gaan. Ik keek op maar de deur was dicht. Ik negeerde het.
Niet veel later gebeurde het weer.
Ik keek op naar die hoek, een lege stoel. Toen ik iets langer keek zag ik dat hij helemaal niet leeg was.
Ik kon ineens heel duidelijk een ‘energiewolk’ zien, zoals ik dat dan noem. Ik schrok eventjes en werd overgenomen door emoties. Ik wist natuurlijk meteen wie of wat dit was.

Terwijl ik me groot probeerde te houden tegenover mam en oma die nog steeds aan het kletsen waren, voelde ik energie boven op mijn hand verschijnen. Ik sloot even mijn ogen en kon Sip zien lachen zoals hij dat vaker deed, terwijl hij zijn hand op die van ons legde, na een grapje of zoiets.

Ik was heel blij dat hij er eventjes was. Hij is niet lang gebleven, vrij kort hierna was hij weer weg.
Ik seinde met mam naar ‘zijn’ stoel, ik zag een korte glimlach en ik wist dat ze me begrepen had. Vervolgens probeerde ik weer rustig te worden en terug te komen in het gesprek. Ik heb nog even getwijfeld om het oma het ook te vertellen maar ik weet hoe zij hier tegenover staat. Ik heb het stil gehouden.

Vrijdagochtend reed ik met mam naar de kerk waar de dienst gehouden werd. Oskar was ook overgekomen uit Nijmegen om er bij te zijn. Ik vond het heel fijn dat hij er voor ons bij was. Onze familie verzamelden zich buiten de kerk en gingen toen naar binnen.

Terwijl zijn kist werd binnengedragen kwamen ook oma, een van mijn tantes en Sipko’s familie binnen. Ze namen een plekje voor aan in de kerk voor de pastoor. Net voordat de dienst begon, is mam opgestaan en is samen met mijn andere tante op de twee lege stoelen achter oma gaan zitten.

De pastoor vertelde over Sipko´s leven. Over zijn eerste vrouw, zijn kinderen en wat hij het liefste deed. Oma werd ook een aantal keer genoemd. Er was nog een toespraak namens zijn dochter en er werden veel liedjes gezongen. Daarna werd de kist weer naar de auto gedragen en maakte iedereen zich klaar voor het laatste deel, de crematie.

Ik liep zelf al een tijdje met de gedachte om het stukje wat ik over Sipko geschreven heb voor te lezen op deze dag. Tijdens de kerkdienst en in de auto op weg naar het crematorium werd ik er zeker van. Ik wilde voorlezen. Voor Sipko, voor oma, voor onze familie, maar ook om Sipko´s familie in te laten zien dat hij voor ons net zo goed een opa was. Dat hebben ze zich volgens oma nooit gerealiseerd. En wij hebben ze nooit gekend.

Toen we de zaal in het crematorium binnenliepen was het veel minder erg dan ik dacht. Ik verwachtte een vierkante, gesloten grijze ruimte. Vol van vreselijke energie van jaren van rouw. Maar dat was helemaal niet zo.
De zaal was heel mooi. Heel veel glas, afgewerkt met lichte houtkleuren. Buiten was het mooi weer en dat maakte de sfeer in de zaal ook wat zachter.

Wat wel heel jammer was, was dat we -mam, Jesper, Oskar en ik- helemaal achterin de zaal op een bankje terecht kwamen. Er waren zoveel mensen en de stoelen waren binnen no-time allemaal bezet.. We baalden heel erg dat we niet dichter bij oma of onze familie konden zijn.

Een van Sipko´s zonen kwam naar me toe. Hij zou deze dienst begeleiden. Hij vroeg of ik inderdaad Charlotte was, en of ik inderdaad ook een toespraak wilde houden. Hij zou me naar voren roepen en me introduceren aan de mensen.

In het crematorium waren een paar toespraken. Die van zijn twee zoons, van twee kleindochters die samen een stukje voorlazen, de pastoor, drie muziekstukken en die van mij..

Na de twee kleindochters mocht ik naar voren komen.
Ik had zoals beloofd de foto voor Sipko uitgeprint. Terwijl ik mezelf moed inpraatte liep ik naar voren. Toen ik naast zijn kist stond, legde ik de opgerolde foto tussen de bloemen. `Alsjeblieft Sip´. Ik werd er heel emotioneel van. De microfoon was maar twee meter bij de kist vandaan. Terwijl ik daarvoor stond en eigenlijk iets moest gaan zeggen was ik nog bezig om mezelf rustig te krijgen, zodat ik in elk geval kon voorlezen. Het duurde even en ik merkte dat de zaal nieuwsgierig was naar wie ik was.

Tijdens het vertellen van mijn verhaal ben ik nog een paar keer over mijn emoties gestruikeld. Ik was eigenlijk de enige van de sprekers die steeds even moest stoppen om mezelf bij elkaar te rapen. Sommige stukken kon ik best krachtig voorlezen hoewel ik wel een rare ondertoon in mijn stem hoorde. Uiteindelijk was ik sterk genoeg en kon ik ook regelmatig de zaal inkijken. De tekst kende ik maar al te goed.

Na mijn verhaal heb ik de tekst die ik had uitgeprint ook bij de bloemen neergelegd. Ik ben naar oma toegelopen en heb haar een kus en een knuffel gegeven. Toen we allebei weer een beetje rustig waren ben ik opgestaan en terug gelopen naar mijn plekje achterin de zaal waar Oskar, mam en Jesper op me wachtte. Gelukkig was er een muziekstuk zodat ik mezelf even kon laten gaan en op orde kon krijgen.

Nadat iedereen de zaal uit moest zijn we nog even langs Sip zijn kist gelopen. Terwijl iedereen doorschoof naar de koffie en de taart hebben we met z’n vieren in de deuropening op oma gewacht, die achterbleef met Sipko’s familie.

In de koffie-met-taart-ruimte zijn heel wat mensen naar mij toegekomen. Ik heb super veel complimenten gekregen op mijn toespraak. Mensen die even wilde zeggen dat ze me heel dapper en sterk vonden, mensen die me sterkte wenste, of die even kwamen bedanken omdat ze het mooi vonden of er steun aan hebben gehad. Dat deed me wel veel goed. Maar het fijnste vind ik nog dat oma er zo blij mee was.
Na de crematie zijn we met onze familie naar oma’s huis gegaan.

Zoals ik al schreef, heeft Sipko’s familie zich niet gerealiseerd dat Sip ook voor ons een opa en familielid was. Ik heb begrepen dat ze van mijn toespraak wel geschrokken zijn. Ook oma heeft nog veel over mijn toespraak gehoord van andere mensen. Zijn familie heeft me gevraagd om een kopie van de tekst die ik tijdens de toespraak heb opgelezen.

Ik ben de twee dagen erna allebei de dagen bij oma geweest. Zaterdag bijna de hele dag en zondagavond samen met mama. Daarna moest ik weer terug naar Den Bosch.
Ik vind het heel mooi om te zien hoe iedereen zich bezig houdt met oma. Ze vertelde me net over de telefoon dat ze bijna geen dag alleen is geweest omdat er altijd wel iemand was die even bij haar was.

Ik wil oma, ik weet dat ze meeleest, en iedereen die ook van Sipko heeft gehouden, veel sterkte wensen met het loslaten. En iedereen met met ons meeleeft enorm bedanken. Wat zijn jullie toch lieverds! ♥

 

Sipko

Vannacht is mijn opa overleden.

Hij was niet écht mijn opa, maar wel al jaren de vriend van mijn oma. Alle twee mijn biologische opa’s heb ik nooit gekend. Mijn oma is een van de weinige in de familie die ik regelmatig zie en zo zag ik Sipko dus ook vaak. Hij hoorde erbij en voelde als familie.

Ik heb hem gekend als een van de meest positieve en liefdevolle mensen die ik ken. Hij was al oud en zijn gezondheid was heel slecht. De doktoren hadden hem al maximale zorg gegeven. Maar toch vond hij elke nieuwe dag weer prachtig. Hij was vrijwel doof en genoot toch elke keer weer heel erg van de mensen om hem heen. Zelfs al verstond hij niet wat we tegen hem zeiden. En op zijn slechte dagen keek hij gewoon uit naar de volgende dag, want dan zou dat wel weer over zijn.

Vorige week nog, met moederdag.. We waren allemaal bij oma op bezoek en Sipko was er ook. Het ging op dat moment heel goed met hem en oma maakte nog een grapje dat hij zo wel 100 zou kunnen worden.
Ik vind het wel heel fijn dat we toen nog even allemaal bij hem zijn geweest. Echt praten met hem ging heel lastig, vooral omdat hij niet kon verstaan wat je zei. Maar zijn aanwezigheid, en de manier waarop hij tevreden naar je lachte wanneer je hem een knipoog gaf, dat was al heel erg fijn.

Mijn oma heeft hem gistermiddag buiten bewustzijn op de grond in zijn appartement gevonden. Ze wonen in dezelfde flat. In het ziekenhuis bleek dat hij een zware hersenbloeding heeft gehad en hij was ook half verlamd. Hij is in een coma geraakt en is vannacht ingeslapen.

Zo snel kan dat dus gaan.

Voor hem is het wel beter. Hij was echt een man van gezelligheid, het zou gruwelijk zijn geweest voor hem om hem lang in coma te houden. En ook al zou hij nog wakker hebben kunnen worden, dan was hij half verlamd geweest.

Ik denk, nu ik dit gehoord heb, dat dit voor hem de beste manier is geweest om te gaan. Snel en pijnloos.
Ik weet niet hoe hij zich gisterochtend heeft gevoeld voordat hij is ingezakt en of hij zich ergens bewust van is geweest.. Maar ik hoop dat hij rustig en pijnloos heeft kunnen loslaten.

Ik vind het wel heel erg voor mijn oma. Van de een op de andere dag is ze nu alleen.
Natuurlijk heeft ze ons nog, maar ze was dagelijks met Sipko..
Ik wou dat ik haar kon helpen maar ik realiseer me dat dat waarschijnlijk niet kan. Ik heb haar een mooie kaart gestuurd en zal haar de tijd geven dit te verwerken. Ik denk dat dat alles is wat we kunnen doen.

Hieronder wil ik een foto delen die ik afgelopen eerste Kerstdag heb gemaakt. Sipko, oma, en ons kleine nichtje Noa.. Dit is hoe ik hem zal herinneren. Hij hield van deze foto. Ik heb helaas niet de kans gekregen om hem een print ervan te geven.. Ik zal hem met de begrafenis voor hem meenemen.

Voor Sipko en oma brandt er hier een kaarsje.

Oma, ik denk aan je, dikke knuffel.

 

En weer een ervaring rijker..

Een van de dingen die ik dit jaar echt eens wilde doen, heb ik gisteren (Beltaine) gedaan..

Ik ben gisteravond met Oskar naar Utrecht, Tivoli gegaan waar een balfolk avond georganiseerd was.
Voor degene die niet weten wat balfolk is, het is een verzamelnaam voor verschillende traditionele volksdansen. Er zijn koppeldansen(scottish, polka, wals), groepsdansen(tovercirkel, jig), rijdansen( andro, hanter-dro) maar je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om vrij te dansen. Deze avond was onder begeleiding van live muziek. Gonnagles, Kelten Zonder Grenzen en Orfeo traden op en speelden fijne folk muziek. In dit filmpje zie je een aantal dansen voorbij komen.

Aan het begin van de avond werd een dansinstructie gegeven, waarin de hanter-dro, andro, scottisch en jig werden uitgelegd. Een beetje jammer, want dit waren nou net de dansen die ik al wel kende via Abe(samen met de tovercirkel erbij).. Maargoed, een opfrisser kan ook geen kwaad.

Ik wilde al een tijdje leren balfolken maar was eigenlijk steeds te verlegen.. Zo’n dans met pasjes enzo..
Maar het ging me nog best goed af vond ik zelf. De meeste dansen danste ik natuurlijk met Oskar, maar met andere dansen wissel je steeds tijdens de dans van partner. Ook heel grappig. Sommige van de kerels met wie ik danste hadden al ervaring en een eigen stijl en konden mij, als newbie, zo laten ronddraaien dat het elke keer net goed uit kwam met de rest van de dans. De avond afgesloten met een spring-in-het-veld polkadans met Abe.

Ik voelde me heel fijn hierna. Ik vind dansen sowieso wel leuk, maar dat ging voor mij nooit verder dan ‘freestyle’ ‘dansen’ op Rapalje of een andere folkband ofzo, haha! Het is toch ook wel leuk om met z’n allen op de dansvloer te staan. De sfeer was heel relaxt, dit wil ik wel vaker doen!

Wat ook wel grappig was:
Voordat de zaal open ging, zaten Os en ik buiten de Tivoli te wachten. We bekeken het koninginnedag gespuis en ik was stiekem een beetje balfolk-zenuwachtig. Er kwam een man voorbij die ons aan keek, verder liep, zich omdraaide en ons eens goed bekeek.Hij vroeg of we een stelletje waren en knoopte een praatje aan. Hij gokte dat Oskar 22 was (hij is 23), en bij mij moest hij erg twijfelen. Toen zei hij dat hij me wel 50 vond.

Ik lachte wat verbaast en vroeg hem waarom hij dit vond. Hij zei dat ik ‘dingen al wel wist’, en dat hij me wijs vond kijken. Hij bedoelde het positief. Haha, ik moet bekennen dat ik dat vaker heb gehoord, in een andere context.

Hij vroeg ons nog naar onze favoriete vrouwelijke schrijfsters, we bespraken wat boeken, en toen waaide hij weer weg. Naar de volgende voor een praatje..

Ik wil jullie nog even kort bedanken voor de vele reacties die ik vaak krijg wanneer ik weer iets geschreven heb. Zowel hier in het comments-gedeelte, als op facebook of persoonlijk.. In eerste instantie schrijf ik deze blogjes als herinnering voor mezelf, maar ik ben blij dat het jullie ook entertaint, inspireert of…? Bedankt voor jullie support, reacties en meelezen! ♥

 

Theefabriek

Verassing! Een blogpost over de Theefabriek die ik vorige maand bezocht. Uiteraard komt er ook een blogje over mijn reisje naar Berlijn van vorige week. Maar daarvoor wacht ik eerst even op mijn foto’s. Het suffe is namelijk dat ik mijn camera USB kabeltje bij Oskar heb laten liggen.. Faal! Dus eerst even dit..

Vorige maand ben ik met Oskar, Marianne(Oskar’s moeder) en Eva-Maria(zijn zusje) naar de Theefabriek in Houwerzijl, Friesland geweest. De Theefabriek is het enige theemuseum van Nederland en gevestigd in een gezellig opgeknapt voormalig kerkje.

In het museum zelf zie je de oorsprong van thee, maar ook de geschiedenis van thee door de wereld heen, import, oude bewaarblikken, theeblaadjes lezen, etc. Wat ik zelf stiekem het leukste vond, was de theeschenkerij!

In de theeschenkerij kon je voor een hele redelijke prijs kiezen uit ongeveer 300 verschillende theeën! Ze claimen dan ook de meest uitgebreidde theekaart ter wereld te hebben. Moeilijk kiezen hoor!
(daarnaast verkopen ze er ook high teas, theecocktails, muffins, quiches, e.d.)

Ik begon zelf met de Verwonderinsthee (groene thee, salie, hibiscus en zoethout), die was lekker hoewel de hibiscus en salie wel wat overheerste, daar moet je van houden. Maar wel lekker verfrissend.
Daarna ging ik nog voor een rondje biologische Elfenthee (groene en zwarte thee, bergamotolie, jasmijn bloesem, korenbloem, goudsbloem en vanille)..
Zelf vond ik persoonlijk de Elftenthee het lekkerste! Het is een iets zoeter en zachtere variant op mijn all-time-favourite groene jasmijn..

Zeker voor de theeliefhebbers *kuchAukjekuch*, is de Theefabriek heel leuk om eens te gaan snuffelen!
Naast de theeschenkerij hebben ze heel slim een winkeltje waar je alle theeën ook los kunt kopen. (ze hebben ook een webshop zag ik net..)

Het is voor de meeste een hele reis om er te komen, maar het is opzich wel een hele leuke plek! Zo’n echt oud Fries dorpje in the middle of nowhere.. Misschien leuk om er meteen een dagje uit van te maken en ook wat bezienswaardigheden in de buurt op te zoeken(of gewoon lekker uit te waaien op de Friese dijk)? Aanraderrr!

Voor meer foto’s die ik daar heb gemaakt, klik hier.
Voor de website van de Theefabriek, klik hier.

 

 

Krishna

“Mag ik jullie iets vragen?”
Geïrriteerd onderbraken we ons verhaal. Jasmin en ik stonden in de Kalverstraat in Amsterdam en werden daar aangekeken door een jongeman. Hij had een brilletje, een petje, een warme jas en een vrolijk baardje.
“Natuurlijk,” zei ik, me voorbereidend op een of ander verkoopspraatje.

“Dankjewel. Goedemiddag, ik ben [hij noemde een naam] en ik ben lid van de hare Krishna. We zijn bezig met een soort inzameling waarmee we mensen in [ergens] te eten kunnen geven. We zijn op zoek naar donaties. Elke donatie is welkom. Als dank mag ik je dan dit boekje meegeven. Willen jullie ons helpen?”

Dat veranderde mijn stemming. Ik werd nieuwsgierig. Stiekem hoop ik elke keer hare Krishna tegen te komen wanneer ik in Amsterdam ben. Ik weet er niet zoveel van af, maar het trekt wel mijn interesse. Ik heb verhalen gehoord dat ze al mantra-zingend door de straten van Amsterdam lopen, in hun oranje gewaden.

“Ik zou u graag helpen, echt waar, maar ik heb op dit moment geen contant geld bij me,” was het enige dat ik hem vertellen kon. En dat was ook zo. Ik had ze graag gesteund, maar ik had niks op zak. Ik geloof dat Jasmin nog op de ‘nee-geen-verkoop stand’ stond en op dat moment niet geïnteresseerd was. Een gesprekje zat er dus niet in. Hij zei dat ik dan in elk geval een goed hart had, en bedankte ons voor onze tijd.

Toen we de hoek om liepen realiseerde ik me iets..

Ik had in eerste instantie geen reden om me geïrriteerd onderbroken te voelen door deze man. Er stonden die dag wel meerdere mensen te flyeren of mensen proberen op te zadelen met abbonementen, maar deze man had niks bij zich. Geen jasje met een logo, geen schrijfblok, geen roosjes met vreselijke logodingetjes er aan(het was bijna Valentijnsdag), hij was gewoon zich zelf. Alsof hij iemand had kunnen zijn die gewoon de weg wilde vragen of de tijd wilde weten. En toch voelde ik me eventjes geërgerd aan deze man. Zonder reden.
Ik ben verhard. We sluiten onszelf af. We weten niet meer hoe we ons moeten gedragen op straat tegenover andere mensen, en dus negeren we ze het liefst.

Ik wil dat niet. Ik wil niet zo verhard zijn door deze maatschappij. Ik wil niet denken dat mensen altijd iets van me nodig hebben, hoewel de praktijk leert dat dat vaak wel zo is. Zo wil ik zijn, zo wil ik niet denken. Geen wantrouw. Open staan voor de vragen en verhalen van andere mensen. Ik vertelde dit aan Jasmin. We hadden het er even over, maar al snel draaide het gesprek weer weg. Het heeft me toch de hele dag(en eigenlijk momenten erna ook nog) bezig gehouden.

Wat wel heel ‘toevallig’ is..
Die ochtend had ik een koffiedate met Sanne, een ’oud’ collegaatje van Ananda. We hadden afgesproken in de Bagels and Beans(my favourite, klik), en kletste wat bij. Op een gegeven moment haalde zij een geurgel van Moeder’s Geuren uit haar broekzak.

De geurgels had ik al eerder ‘ontmoet’. Het zijn zoals de naam al zegt; geurende gels in een cilindervormig potje. Hyacintha(de mede-baas en onze leverancier van de wierook bij Ananda), had me eerder al een paar van deze gels laten voelen. Door een speciale combinatie van etherische olie ontstaat er een soort energie. Ze zijn hiermee gaan experimenteren en hebben uiteindelijk een serie hele krachtige gels gemaakt. Ontzettend gaaf! Elke keer als ik er eentje vast pak, voel je jouw eigen energie en binnenwereld veranderen. Het is echt een ervaring.

Sanne had er dus ook eentje bij zich, ‘Krishna’. Ik glimlachte en vroeg me in stilte af wie Krishna ook al weer was voor’n godheid, en waar hij om bekend stond. Ik pakte de gel vast en niet snel erna voelde ik de energie met mijn lichaam spelen. Het begon bij de basis, in mijn buik. Een soort wervelende energie werkte zich in een baan naar boven, langs alle chakra’s tot hij uiteindelijk in mijn hoofd was. Hij tolde flink en uiteindelijk ging hij echt m’n dak uit. Het voelde geweldig, het maakte me zó vrolijk en zo open voor iedereen die er ook was.
Liever hield ik het voor altijd bij me, maar de gel was van Sanne en dus gaf ik hem haar terug. Mijn lichaam tintelde en ik kon de hele wereld aan. Krishna is de Hindoeïstische godheid van de universele liefde. En die heb ik op dat moment zeker gevoeld.

De website verteld over deze gel:
‘De essentiële oliën en absoluuts in de geur-gel Krishna zijn speciaal zijn afgestemd om verbinding te maken met Krishna.

Krishna staat voor de hoogste menselijke waarden en waarheid. Daarom wordt de ziel met Krishna aan zijn zijde onoverwinnelijk. Krishna combineert de liefde van het hart met het avontuur van de ziel. Hij is de ultieme vriend waardoor je niemand meer in je leven nodig hebt. Hij haalt de hoogste waarden in je naar boven en brengt je naar je hoogste idealen. Hij confronteert je op humoristische wijze met je zelf en wijst je speels op je tekortkomingen. Met Krishna krijg je het geloof en het vertrouwen dat alles in je leven mogelijk is. Krishna is God als speelkameraad. Krishna is ook de droom van elke vrouw (een droomman waarvan de vrouw weet dat hij niet bestaat). Krishna zal je altijd blijven verrassen.’

Was het toeval dat ik die hare Krishna nog geen twee uur later tegen kwam..? Of toch niet?
Ik heb het idee dat ik zowel de gel had moeten ontmoeten die dag(en op die manier mijn aandacht voor Krishna aanwakkeren), als de meneer op straat om me dit te realiseren.

Toen ik er later nog meer over dacht, herinnerde ik me ook dat de beelden van Krishna altijd een beetje mijn voorkeur hadden bij Ananda. Ik heb talloze balie-presentaties gemaakt waarvoor ik beelden van Krishna gebruikt heb. Ik vond hem altijd al heel fijn aanvoelen.
Toch eens in de gaten houden.. Iets voor een nieuw project op de academie volgende periode misschien..?

Les van de dag:
Wees niet bang voor anderen. Ze bijten niet.
.

.

Krishna en zijn wederhelft Radha

 

Nostalgie

Gewoon even iets dat ik met jullie wil delen.

Vandaag is er een nieuw liedje van de opkomende nieuwe CD van Within Temptation online gepubliceerd.
Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, heb ik WT ongeveer 5 of 6 jaar geleden voor het eerst ´leren kennen´. Ik vond het fantastisch! Ik ben meerdere keren naar concerten geweest(minstens 7-8 keer intussen?), en ben altijd fan gebleven. De manier waarop ze muzikaal werken vind ik heel mooi, de teksten zijn vaak heel goed en Sharon´s stem geeft me altijd weer kippenvel.
De eerste albums vond ik het beste, met name The Dance, Mother Earth en The Silent Force. Na hun laatste album The Heart of Everything werd het naar mijn mening al wat minder, en helemaal na de laatste single Utopia was ik helemaal geschrokken.

In maart verschijnt hun nieuwe album(na drie jaar, in de tussentijd zijn nog twee live CD´s gepubliceerd). Ik ben heel benieuwd, en vreesde voor een vervolg op het brave pop-achtige Utopia, maar de release van vandaag beloofd veel goeds!

(Als het filmpje hierboven niet werkt: Klik hier )

Ik ben heel benieuwd naar de release van ´The Unforgiven´ en het concert van volgend jaar oktober(helaas bijna een jaar verzet vanwege Sharon´s plotselinge zwangerschap)!

En dan nog even deze uit de oude doos:

Baby-Char!
Een foto van mij van ongeveer 4 of 5 jaar geleden.. Check ook even de WTposters op de achtergrond ;P
.
.
Nou, ik ga mijn korte zwarte Dr. Martens ophalen van het postkantoor en weer terug naar Den Bosch om te huiswerken..
Have a nice day

 

Bericht uit de andere kant van het land

Even een update, ik weet dat sommige erop zitten te wachten.. Een teken van leven uit het verre Nijmegen..
Ik heb geloof ik niet zoveel bijzonders te vertellen, ik ga mijn best doen..

De beloofde foto’s van het Gebroeders van Limburg festival:
Oskar en ik waren gevraagd om vlaggenhouders te zijn van een ridder. Daarvoor kregen we Middeleeuws correcte kledij te leen.. Ik droeg een hemd met erover een blauwe tuniek. Dat rode is eigenlijk een linnen onderbroek(dat eigenlijk meer een kort broekje was). Daarover heen ging een riem waaraan twee broekspijpen zaten(wol). Ik kreeg zelfs leren schoentjes met veters, heel vet. Het kapje op mijn hoofd vond ik ook wel leuk. Alles zat vrij strak(zo ging dat in die tijd..), en was nog best warm genoeg voor de koude dag, vol regen.. Een leuke nieuwe ervaring! Voor herhaling vatbaar..

 

.

Intussen woon ik al twee weekjes bij Oskar in Nijmegen. Ik heb dus nogsteeds geen kamer in Den Bosch ( ). Het wennen aan de academie ging snel. Dat komt ook omdat ik er al snel een leuk groepje mensen vond. Het gebouw is redelijk klein, dat helpt ook wel bij het wennen.. Ik houd intussen een blog bij over mijn doen en laten op de academie: http://www.simbelmyneart.wordpress.com/ Mezelf kennende, zal ik hier regelmatig het een en ander posten *hint hint*..
.
Het is ergens wel vreemd, zo’n nieuw leven. Aan de andere kant ook vertrouwd omdat Oskar er zoveel bij is(ja, duh!). Maar het vroege opstaan, reizen, en zelfs huiswerk.. Je moet er even aan wennen, en toch gaat zo’n ritme ook wel weer snel.
.
Ik heb gisteren een rattenshirt gemaakt! Het idee had ik twee weken geleden al, en gisteravond heb ik hem dan daadwerkelijk af gemaakt.
Het patroontje is simpel, maar door de verschillende textielen is hij toch heel leuk geworden! De grijze (bad)stof heb ik heel goedkoop op de markt gescoord. De roze oortjes en neusje komen uit een oud shirt dat ik ooit van iemand kreeg. De gestreepte staart is een oude pyama van mijn oma geweest. Zijn oogje komt uit de knutselwinkel..
.
Ik heb een low budget saai, vormloos t-shirt omgetoverd naar een wat meer feminine shirt door de hals open te knippen en te verlagen/verbreden. De rest van het shirt is dus nog leeg zwart, maar ik ga nog aan de gang met meer streepjesstof en kantjes denk ik.. Genoeg gekletst, hier is de foto:
.

Nougoed. Ik merk dat ik verder een beetje rond zwets.. Ik ga maar stoppen met schrijven denk ik. Daarnaast moet ik nog douchen en al mijn spullen voor morgen klaar leggen, anders ga ik echt het een en ander vergeten.. (tekenpapier, schetsboek, potloden, portemonnee, broodjes, tas voor Serieel beeld, schetsen voor 2D opdracht, camera, snoertje, eeehh..)
.
(ik beloof hierbij de volgende keer wat meer inhoud in mijn blogpost te stoppen!)

 

Introductieweek, so far

Vandaag was de tweede introductiedag op de kunstacademie. Ik heb er wel een lekker gevoel bij.
.
Gisteren was de eerste dag. De zenuwen vielen nog best wel mee. Na allerlei verhaaltjes over de school, bepaalde programmaatjes en dergelijke werden we opgedeelt in groepjes van vier of vijf personen. Ik zat met nog vier andere, Koes, Erwin, Jori en een meisje waarvan ik helaas haar naam niet heb onthouden, ze zou ook alleen maandag op de academie zijn. We kregen een soort strippenkaart met opdrachten om het gebouw beter te leren kennen. Na wat rondgespookt te hebben naar huis gegaan.

Vandaag werd het al een stuk interessanter. We hadden een hele leuke docent die enthousiast was en grapjes maakte. De bedoeling was dat je met je groepje(nu bestaand uit Koes, Erwin en ik, Jori heeft keelontsteking) portretten van elkaar ging maken. En dan niet gewoon een gezichtsportret, maar een full body portret, op realistische grootte. Dit moest allemaal gebeuren met houtskool, en iedereen moest aan alle portretten werken.. Je wisselde dus. Sort of. Wij lieten steeds één iemand model staan, en de andere twee maakte dan de opzet van het portret. Uiteindelijk hebben we allemaal een portret uitgewerkt. Ik die van Koes.
.
In de middag hadden we een picknick georganiseerd in een parkje achter de academie(chill!), Erwin bracht plastic bestek e.d. mee, Koes broodjes en beleg(diehard!) en ik had 4,5L sap mee. Gezelligheid! Het zonnetje was ook van de partij.
.
Daarna zijn we aan de gang gegaan voor de opdracht van deze week; ‘Zooicity’.. Maak van afval een stad.
We hebben hier gisteren ook al een beetje over nagedacht, maar vandaag kwam de doorslag; een zeppelin! Een beetje steampunk-achtig ontwerp. We gaan rond de ballon van de zeppelin een stad bouwen. Inclusief led-waxinelichtjes, een goud geschilderde My Little Pony(om de zeppelin voort te trekken), en veel bubbeltjesplastic. Ik ben benieuwd. Morgen gaan we beginnen met bouwen.
.
De school lijkt me leuk. Het gebouw is wel errug wit-beton achtig, maar ik denk dat als je eenmaal aan het werk bent, dat niet meer zo opvalt. Wel word je er snel moe, er zijn weinig raampjes voor zuurstof en het licht is een beetje raar.
.
Volgende week begint de eerste schoolweek. Vijf dagen van 9.30 tot 5.05 op de academie.. In principe is er wel een dag ingeroosterd als ‘studio’dag, dan is er geen geplande les, maar kun je in de academie doorwerken aan je projecten.. En er is een dag helemaal opgevult met twee hoorcollege’s.. Dat lijkt me wel zwaar, om al die tijd geconcentreerd te blijven..
.
Ah well, we’ll see!
.
PS: Al die Brabantse accenten vallen me wel op joh! Allemaal zachte uitspraken enzo, wel even wennen. Het heeft wel iets (schattigs)..
.
PPS: Ik heb trouwens gisteren weer dapper gereageerd op een kameradvertentie in Den Bosch.. Duimen jullie mee?
.
PPPS: Ik heb sinds gisteren een blog moeten maken om mijn vooruitgang op de St. Joost te kunnen delen. Ik heb hiervoor een aparte blog aangemaakt; Simbelmyne Art De layout enzo is nu nogal saai, maar dat komt wel weer als weer eventjes ik thuis ben(ik logeer nu in Nijmegen)..
.Fotooooo’s! (ga met je muispijltje op de foto’s staan voor een tekstje van wat er op de foto gebeurt)

.

 

 

Ik voel me als een brugger

Even een snel, kort berichtje vanaf Haarlemse bodem..
.
Morgen begint de introductie op de kunstacademie. Ik ben benieuwd. En een beetje zenuwachtig. Als een soort bruggertje zet ik morgen voor het eerst voet op de bodem waar ik hopelijk vier jaar(misschien vijf) een gezellige tijd ga creeëren, net als een hoop meesterwerken natuurlijk.
.
Wat het wel een stuk minder leuk maakt, is dat ik nog steeds geen kamer in Den Bosch heb.. Die kamer die ik zou krijgen ( waar ik eerder een blogje over schreef ) ging min of meer toch niet door. De verhuurster had laten weten(nét voordat ik een hele tijd van huis zou zijn) dat die jongen van wie ik de kamer kon overnemen had laten weten er eigenlijk wel fijn te wonen en niet zoveel haast meer had in het zoeken naar een nieuwe kamer.. Dus dat ik maar moest verder kijken..
.
Eventueel kon ik in datzelfde huis wel een andere kamer krijgen van een meisje op de derde verdieping. Die zou rond 8 augustus aan de verhuurster laten weten of ze ging verhuizen of niet. Toen ik 10 augustus nogsteeds geen reactie had en er een extra smsje tegen aan gooide, wist de verhuurster nog niets. Ze zou me het laten weten wanneer ze meer wist.. Ik heb nog steeds geen uitslag..
.
Intussen is het verschrikkelijk moeilijk om nog aan een normale kamer in Den Bosch te komen. Van de twaalf reacties(!)(waar je speciaal ‘reactietegoed’ voor moet kopen) die ik gestuurd heb op advertenties, hebben er in totaal drie(!) geantwoord… Echt belachelijk.
.
Dus het ziet er naar uit dat ik voor nu maar tussen Nijmegen(waar Oskar woont) en Den Bosch moet pendelen.. Ook gezellig natuurlijk, maar niet helemaal de bedoeling en bovendien is dat wel een klein kamertje om daar voor een langere periode met z´n tweeen te zitten.. Druk verder zoeken naar een kamer..
Wel erg jammer, ik had al best zin in zo’n eigen kamer. Het gooit mijn hoofd wel een beetje in de war. Allereerst ben ik teleurgesteld in die jongen/verhuurster die mij die kamer hadden beloofd. En mijn studie begint nu heel anders dan dat ik me dat had voorgesteld.. Plus dat ik nu het extra stufi geld mis loop voor het ´uitwonen´. In principe woon ik wel uit, maar kan dit niet officieel aantonen en loop daardoor elke maand een flinke  200 euro mis..
.
Nougoed. Ik duik nu letterlijk in het diepe en ik zie het wel..
Achja, het word vast leuk morgen.. En heel erg blijven duimen en werken voor een kamer.. Proberen de optimist te zijn die ik altijd geweest ben..
.
Nu eerst maar mijn tas inpakken en vanavond naar Nijmegen..

.

 

Hommeltje

Toen ik vanmiddag naar de bus liep, viel mijn oog op een klein beestje op de grond. Een hommeltje, met z’n gezellige geel-zwarte streepjes. Toen ik wat beter keek zag ik dat hij vrijwel niet meer bewoog en nog moeizaam zijn pootjes bewoog. Hij lag daar zo alleen op die troosteloze stoep..
.
Ik pakte een bruin blad van de grond en hield deze tegen het kleine beestje aan. Het duurde niet lang of hij begreep mijn ‘brancard’-idee en liet zich erop heisen. Ik onderzocht hem. Hij lag helemaal stil, zijn pootjes en voelsprietjes hingen slap. Af en toe bewoog er een voetje. Ik praatte zachtjes tegen hem, alsof ik hem gerust wilde stellen. Heel zachtjes aaide ik over zijn zachte, harige lijfje. Zijn vleugeltjes waren ingeklapt, waren schitterend en deden me denken aan die van elfen.
.
Ik werd een beetje bedroeft, dit kleine wezentje hier dat leek alsof hij elk moment kon sterven. Ik vroeg me af wat er met hem gebeurt was, waardoor hij zo slap was geworden. Hij was wel heel erg groot, misschien was het dan toch ouderdom?
.
Ik moest weer verder. Ik zocht een mooi plekje om hem neer te leggen en mijn oog viel op een meidoornstruik. De folklore verteld dat achter de meidoornstruik de wereld is van de elfen, geesten en de heksen. Ook Merlijn zou achter de meidoornstruik wonen. Dit vond ik wel een geschikte plaats voor mijn kleine vriendje.
.
Voorzichtig legde ik hem, met zijn brancard, neer onder de heg. Zodat hij in elk geval niet op een kille stoep hoefte te liggen, of respectloos vertrapt te worden. Ik nam afscheid en liep weg. Ik heb nog regelmatig aan hem terug gedacht..
.
Toen ik terug was liep ik weer langs de meidoornstruik waar ik hem heb achtergelaten. Ik kon hem niet meer terugvinden.. Zouden de elfen hem dan toch goed hebben opgevangen?

.
.

(De foto heb ik vorige maand gemaakt in de Kruidhof. Zie paar blogs terug. Do not use picture without permission!)