Hartezaken

En toen ineens hoorde jullie eventjes niets meer van mij via mijn blog. Ik heb het dan ook vreselijk druk de laatste tijd. En wanneer ik het dan eventjes rustig heb ben ik vaak te moe om nog te schrijven.
Dat of er spelen gewoon situaties waarvan ik nog onzeker was wat ik erover kon vertellen.

Tja, waar begin je dan, na zo´n lange stilte.
Gewoon waar we gebleven waren?
Zullen we even bijkletsen?

Inmiddels zit ik al in mijn tweede periode op de kunstacademie als illustratiestudent.
Het gaat best goed op school. Vorige periode haalde ik voldoendes en kreeg ik goede kritieken. We hebben intussen weer onze eigen werkplekjes ingericht in het klaslokaal en dat opzich is al rede voor een feestje. Zo heerlijk dat ik gewoon weer een eigen hoekje in het lokaal heb, waar ik de dingen weer precies zo terug vind als dat ik ze achterliet.
Ik mis mijn klasgenootjes van vorig jaar wel, maar gelukkig zie ik Koes natuurlijk nog bijna elke dag en kom ik de anderen ook vaak in de gangen tegen.

Daarnaast ben ik natuurlijk ook nogsteeds bezig met het 365 foto project.
Op dit moment loop ik een beetje achter met uploaden, maar ik heb van de meeste dagen wel de foto´s. Vanwege de drukte kwam het er even niet van maar ik ga mijn best doen om komende week weer helemaal up to date te zijn. Stay tuned! Ik doe het project in elk geval wel nog steeds met veel plezier.

Uiteraard ben ik naast de illustraties ook gewoon verder gegaan met mijn eigen persoonlijke inzichten.
Ik heb het gevoel alsof er weer een mooie transformatie heeft plaatsgevonden. Ik zal jullie niet vervelen met de details maar ik voel me wel een beetje anders. Het gekke is ook dat ik, vooral in het begin, merkte dat ook mijn lichaam anders reageerde op dingen. Zo krijg ik bijvoorbeeld ineens rode gloeiwangen wanneer ik moe wordt en reageerde mijn huid anders op mijn vertrouwde verzorgingsproducten.

Ik heb me gerealiseerd dat ik, eigenlijk mijn hele leven lang al, gevraagd wordt om steeds op allerlei manieren mensen te helpen met problemen, pijntjes, of te inspireren. En dat dit me meestal ook wel goed lukt.
Is dat iets waar ik me meer op moet richten? Is dit iets wat ik moet doen? Ik denk het wel.

Daarnaast heb ik me de afgelopen tijd zo ontzettend(!) dankbaar gevoeld voor de fantastische mensen die om mij heen staan. Er zijn er op dit moment een aantal die zo ontzettend lief zijn, altijd willen luisteren en meedenken, altijd in zijn voor iets geks en kunnen lachen en ja… Wat kan ik erover zeggen. Ik voel vooral veel warmte en liefde voor jullie, jullie weten wel wie je bent.

Niet alles ging goed, uiteraard/helaas.
Mijn break-up met Oskar heeft nog heel lang nagesleept. Vanaf zijn kant.
Elke keer weer dat ik begon met afsluiten en verder gaan, kwam hij weer met allerlei vragen en e-mails tot een zeker punt waar het gewoon heel pijnlijk en frustrerend was.
Ik heb nu al uit verschillende hoeken begrepen dat hij er nogal over bezig was op facebook en zijn weblog, en daar ga ik me bijna voor verontschuldigen naar jullie toe. Ik voel me daar zeker niet comfortabel bij, en ik kan me voorstellen dat onze ´90 mutual friends´ er soms ook wel een beetje moe van worden. Or, so I´ve heared.
Ik geloof dat we nu op een soort punt zijn belandt waarin hij zijn verdriet heeft omgezet in een uitputtende haat tegenover mij. Ik vind het erg sneu voor hem maar, als dat is hoe hij zijn leven wilt leiden, prima..
Ik hoop gewoon dat hij het internet er niet langer mee mee lastig valt, en ik hoop ook dat zijn lezers verstandig genoeg zijn om zich te realiseren dat het maar een kant van het verhaal is.

Een ander serieus puntje is dat het niet goed gaat met mijn vader.
Hij moet binnen ongeveer een maandje naar het ziekenhuis. De doktoren gaan zijn hart opereren en geven hem nieuwe hartkleppen. De revalidatie gaat naar verwachting bijna een jaar duren. Het wordt nogal heftig dus.
Ik heb op dit moment niet ideaal contact met mijn vader, niet zoals ik het liever zou willen. Nu is dat wel iets waar ik mee kan leven maar het maakt het omgaan hiermee wel wat lastiger. Ik wil hem graag helpen en steunen maar ik weet niet zo goed hoe. Time will tell.

Omdat ik mijn blogschrijfsel liever niet met hele zware onderwerpen afsluit als dat niet nodig is, heb ik ook nog wat leuke dingen bewaard tot het einde.

Ik heb weer een baantje!
En wel bij de winkel waar ik al vier jaar eerder heb gewerkt.
Ik hoorde van mijn oud-collegaatje dat er een aantal werknemers tegenlijk weg gingen, en heb mezelf aangeboden als invaller/extra werkkracht. Daar waren mijn bazen erg blij mee en zo heb ik afgelopen vrijdag mijn eerste werkdag er weer opzitten.
Ik heb vier jaar gewerkt bij Ananda maar ben er twee jaar weg geweest om te studeren in Den Bosch. En toch, toen ik weer achter de balie ging staan, was het gewoon zoals vanouds. Binnen no-time draaide ik weer volledig mee met het helpen van klanten en het draaien van de kassa. Supergaaf, dat was ik dus nog niet verleerd.

En dat extra inkomen kan ik nu wel heel goed gebruiken.
Een beetje sparen is sowieso wel handig, en daarnaast heb ik iemand gevonden hier redelijk ver vandaan die de reis waard is. En er staan er zoveel dingen gepland voor de toekomst die ik nu écht een keertje wil doen! Volgend weekend is er bijvoorbeeld het Ragnarok festival in Lichtenfels, (zuid Duitsland). Zo´n 30 waanzinnige pagan/black metal bands verspreid over twee dagen voor 35 euro. Niet gek, maar dan de reiskosten nog! Ik heb inmiddels een systeem bedacht met treinen, carshares en ontmoetingen dat het toch lowbudget te doen valt! Hoera!

Maar vanavond wordt het ook feest!
Vanavond ga ik met Judith en Anne dan eindelijk naar Loreena McKennitt in Carré!
Ik ben al jarenlang fan van haar, maar heb haar nog nooit eerder live gezien. En dan vanavond toch nog, en dan ook eens in de bijzondere setting van Carré! Zin in!

Maar nu is het tijd voor het traditionele paasontbijt.
Trouwens, juist nu met Pasen is het misschien wel leuk om nog eens terug te lezen over mijn oude artikeltje over Ostara.

Hoe gaat het met jullie?

Dikke knuffel!

(Ha! Dit is blijkbaar al mijn 111ste blogpost! )

 

Een waar podium

Bij deze heb ik mijn 100e blogpost bereikt.

Ik begon op 1 januari 2009 met mijn eerste berichtje op deze website. Ik had deze weblog aangemaakt als een soort speciaal dagboek, om mezelf te helpen herinneren aan de bijzondere of leuke dingen die ik gedaan heb. Nu kijk ik er anders tegen aan.

Ik voel me een schrijver.

Steeds vaker betrap ik mezelf op het bewust vinden van een blog onderwerp. Een interessant gegeven, gesprek of situatie waar ik even bij stil wil staan, om mijn gedachten of bevindingen dan te bundelen in een klein rood notitieboekje wat ik altijd bij me heb. Inmiddels staan er een aantal blogscriptjes in, geschreven in de bus, op een bankje naast de supermarkt, bij iemand thuis of in de trein. Inspiratie moet je vangen zodra ze aanwezig is.

Ook betrap ik mezelf er op dat ik rekening houd met lezers. De gemiddelde tien tot vijftien bezoekers per dag op deze website en de mensen waar van ik weet dat ze meelezen of met regelmaat een berichtje achterlaten. Ik probeer jullie een beetje bezig te houden, en erger nog, ik probeer enige kwaliteit te leveren. Ik ben dankbaar voor jullie.

Een blog schrijven doe ik ook niet zomaar. Tijdens en na het schrijven lees ik alles steeds weer terug. Staat alles op de juiste plek, kunnen zinnen logischer geformuleerd worden, staan er spelfouten..? Soms ben ik er een paar dagen mee bezig. Dan wil ik perse iets over dat onderwerp kwijt maar ontbreken mij de woorden. Dan schrijf ik elke dag een stukje, net zo lang tot dat het wel gaat.

Op sommige schrijfsels ben ik best een beetje trots. Schrijfsels waarvan ik vind dat ik op dat moment goed mijn gevoel en gedachten heb kunnen weergeven in woorden. Reacties krijgen is natuurlijk altijd leuk. Het maakt mij nog bewuster van dat ik jullie tijd niet wil verspillen als jullie ervoor kiezen om mijn blog te lezen. Wanneer ik dan een complimentje krijg op een geschreven stukje of mijn schrijfstijl, dan wordt ik daar echt wel een beetje blij van! Het is nieuwe motivatie om gewoon verder te schrijven en mezelf te zijn. Wanneer een lezer aangeeft geraakt te zijn door hetgeen wat ik schreef, of is gaan nadenken over een onderwerp.. Tja, dat is zo iets moois. Wat een kracht, woorden!

Dat wat begon als een weblog puur voor mijzelf is getransformeerd in een waar podium waar ik mijn gedachten bewust wil delen.
Een podium waarop ik mag spreken over de dingen die ik belangrijk vind, of die mij bezig houden.
Wat een vrijheid.

.
.
.
.
.

Over schrijven gesproken.. Ik update regelmatig mijn Day Zero Project pagina met dingen die ik gedaan of gezien heb. Klik hier om naar deze pagina toe te gaan.
.

 

Norge reise

Sinds een paar dagen ben ik weer terug op de Nederlandse platte bodem. Twee weken lang heb ik met Oskar in Noorwegen doorgebracht. De tijd daar was geweldig en vloog voorbij.

Nu dat ik terug ben, lijkt het aan de ene kant alsof er nooit iets veranderd is, maar tegelijkertijd ook heel veel.
Dit was mijn eerste grote reis. Mijn eerste keer in het vliegtuig. Zelfstandig uitgestippeld, rugzak geregeld en gewoon gegaan. Samen met Oskar. Ruim 900 km van huis.

Op reis loop je tegen verschillende problemen aan. Dit is niet persé negatief, het is zo als het is. Je bent op een nieuwe plaats waar je de weg en de handige plekjes nog moet leren kennen. Een nieuwe weg op zoekt. Je staat voor verschillende keuzes en vragen. En dus ook overwegingen en problemen. Het leerde me dat het het beste gaat als je gewoon probleem voor probleem aanpakt. Eerst het eerste en daarna pas datgene dat later belangrijk is.

Het klinkt nu misschien alsof onze reis vol problemen en hobbeltjes zat, maar dat is zeker niet zo, het was eigenlijk best relaxt. Eerst dit, de rest zien we daarna wel. Anders kom je stil te staan. Het is iets wat ik al wel wist, maar waar ik me nu pas echt bewust van werd. Niet nu al schrikken van dingen die e-ven-tu-eel verkeerd kunnen gaan. Gewoon doen, het valt vast mee.

Zo werd ik me ook ineens heel bewust over de consequenties van de keuzen die je maakt. Om te koken gebruikte we een houtkacheltje. Hiervoor heb je hout nodig. Veel hout. Dit moest verzameld worden en bewust mee worden omgegaan, hoe gebruik je het vuur zo optimaal mogelijk? Er paste maar een pannetje tegelijk op de kachel dus moet je nadenken in welke volgorde je je gerecht het beste kunt bereiden. De supermarkt was zo´n 3-4 km verderop dus elke dag heen en weer deden we liever niet. Meestal haalde we voor zo´n drie a vier dagen boodschappen in huis. We hadden er geen koelkast dus moesten we een oplossing verzinnen om zo efficiënt mogelijk om te gaan met onze boodschappen. Uitdagingen! Het maakt je bewust van de spullen die je gebruikt en de luxe die we hebben, hier in Nederland.

We logeerde in het huisje van Jasper en Petra. Het huisje staat langs het water in het dorpje Aga, in het westen van Noorwegen. Vanaf Oslo moesten we een halve dag met de bus, maar dit ging heel soepel. De overstappen waren heel goed geregeld en het uitzicht vanuit de bus was al heel indrukwekkend. Op de eerste avond dat we aankwamen in Noorwegen, Oslo, moesten we een slaapplek zoeken. Ons vliegtuig had een uur vertraging gehad en tegen de tijd dat we in Oslo centrum waren was het al een uur ´s nachts. We hadden wel een jeugdhostel gevonden maar deze kostte 600 kronen per nacht, dat komt neer op zo´n 75 euro. Uiteindelijk hebben we eerst eventjes in een parkje geslapen. Al snel zwabberde een dronken jonger voorbij die recht tegen een paal op liep. Een uurtje later strompelde een andere dronkeling langs die in het gras neerviel. Toen een voorbijganger hem zonder succes wakker probeerde te porren, zijn we maar naar een andere plek verhuisd.
Je zult begrijpen dat ik dan ook wel erg blij was dat we de volgende avond gewoon op een matras in het huisje konden slapen..

De busreis ging redelijk soepel. Vanaf het centrum van Oslo vertrokken regelmatig verschillende bussen. Wij hadden eerst de Haukeli express naar Seljestad, stapte daar over naar Odda en een half uurtje later stonden we met onze tassen in Aga. De busreis van Oslo naar Aga duurde zo´n acht uur lang. Dit vonden we niet erg. We waren helemaal vers in Noorwegen en wilde alles zien! Daarnaast heb ik hier en daar een half uurtje slaap ingehaald.. Dat was ook wel fijn.

Het huisje zag er uit als zo´n typisch schattig Noors huisje. Gemaakt van hout, rood geschilderd en met een puntdak en boot. In huis was er geen stromend water (dus ook geen douche of toilet), geen electriciteit, verwarmen ging via een houtkachel. Er stond achterin de tuin een klein hutje voor al je wc-wensen. Een plankje met een emmer eronder. Heerlijk back to basic. Overigens geldt dit lang niet voor elk huis in Noorwegen, maar wel voor het huisje waar wij in zaten. Water vingen we op van stromend water, direct van de berg en kraakhelder. We hadden een tuintje en keken uit naar de fjorden met zijn huisjes aan de overkant van het water.
Ik heb regelmatig gezeten en gewoon in stilte gekeken naar alles wat al rondom het huisje te zien was.

Natuurlijk zijn we ook de natuur op de berg in geweest. Onvoorstelbaar wat je daar ziet..
Grote en kleine rotsen, dennen- en bladbomen, veel verschillende planten en kruiden, watervallen of stroompjes, kliffen, uitzicht over de dorpjes vanaf de hoogte van de berg, en alles was begroeid met mos en klaver..
Wel is vrijwel alles berg-opwaarts dus voel je aan het eind van de middag je kuiten wel protesteren. Ik moet bekennen dat ik regelmatig (in het begin van onze week) ´s middags even heb bijgedut na een wandeling..

Ja, jeetje.. Er is zoveel te vertellen!

Zoals hoe we achterna gejaagd werden door een of ander losgeslagen fjordpaard.. Tijdens een wandeling kwamen we een redelijk open grasveld tegen achter een hekje, met hier en daar wat rotsen en boompjes. Een mooie afwisseling op de beboste stukken. Oskar ziet dit relaxte veldje en springt in een soepele beweging over het hekje heen.. Hij stond er nog maar net of zei dat hij een paard zag.. Dat onze kant op kwam.. Dat heel erg snel onze kant op kwam.. Oskar kwam weer terug over het hekje en binnen een mum van tijd stond het blonde dier voor onze neus, achter het hek. Zijn oren naar achter, briesend, keihard stampend.. Er kwam nog net geen stoom uit zijn oren zeg maar.. ¨Het is maar goed dat paarden te achterlijk zijn om over hekken te klimmen,¨ zei Oskar nog. Ik dacht ook dat we wel veilig waren achter het hek, en dwaalde af om wat foto´s te maken van een heksenkring(kringetje van paddenstoelen). Al snel riep Oskar dat het blonde gevaarte over het hek aan het klimmen was. Toen ik keek, hing hij inderdaad met zijn voorpoten(sorry, ik doe niet mee aan het ´benen´ ding) over het hek. Ik dacht dat hij vast niet verder dan dat kon komen en ging verder met mijn paddenstoelen. Een paar seconden later riep Oskar dat het losgeslagen beest nu helemaal over het hek was en naar ons toe kwam. Gezien zijn gedrag achter het hek beloofde dit niet veel goeds. Zo snel als we konden namen we het pad terug. ¨Ik hoor hem achter ons! Sneller!¨ Het leek eventjes een horrorfilm. Zo eentje waarin je in een donker bos probeert te ontnappen aan een of andere poltergeist of moordenaar. Alleen hadden wij een vierhoevige blondie..
En het ding waar ik hem nog het meeste om haatte, was dat nét toen hij besloot om elegant over het hek te klimmen met het schuim nog op zijn lippen, hoorde ik mijn eerste raaf roepen! Vanuit ergens achter het moordwapen.. In plaats van dat ik er in alle rust kon wachten tot ik de raaf, een van de dingen die ik écht heel graag wilde zien in Noorwegen, opnieuw hoorde of kon zoeken, moesten we in volle galop over de gladde stenen terug naar een plek waar dit buitenaardse paard niet kon komen..
Ik weet nog steeds niet wat het dier zo van streek heeft gemaakt.. Heeft er iemand ooit gehoord van Nederlandstalige extreem territoriale paarden die over hekken kunnen klimmen? Nou. Wij hebben er een gevonden..

Of het moment van hygiëne verzorging.. Er was geen douche of stromend water in huis dus we hadden twee mogelijkheden. Na het koken een pannetje water opwarmen op de kachel en in de weer met een washandje. Of, op de bikkel manier, in een keer in het fjordwater springen.. Een combinatie van smeltwater, regenwater, zeewater, en whatnot.. Ijs-freaking-koud! En dan na een beetje zwemmen jezelf afspoelen met bergwater tegen het zout.. Ik moet zeggen, na zo´n zwem voel je je wel weer fit en levendig. Maar ik geef eerlijk toe dat ik liever als een watje met een warm washandje toverde dan het ijswater trotseerde. Ik was dan ook wel weer erg blij met de douche die ik thuis in Nederland vond..

Of eventjes boodschappen halen.. De dichtsbijzijnde supermarkt was de Spar in het dorpje Nå, zo´n 3-4 km van ons huisje vandaan. Op de heenweg is dat zo´n driekwartier lopen. En op de terugweg weer, maar dan met boodschappen voor twee personen voor vier dagen.. Stoepen zijn er niet dus liepen we op het randje van de weg. We zijn ook een keertje naar de Spar wezen roeien. Zoals we in Nederland fietsrekken bij de winkels hebben liggen, zo liggen er daar steigers in het water op je te wachten. Alleen duurde roeien wel ongeveer twee keer zo lang als lopen, bleek onderweg. Maar toch is het uitzicht vanaf het water ook heel mooi. En daarnaast scheelt het zware tassen sjouwen(als moet ik toegeven dat Oskar die droeg in een grote rugzak).
Wat wel lastig was, was dat we geen koelkast of iets hadden. Gezond eten was duur en dus was het lastig om met die twee factoren voor twee weken lang maaltijden te verzinnen.

Maar toch zijn dit soort dingetjes wel de dingen die de vakantie zo bijzonder en leuk hebben gemaakt, net als de overweldigende natuur en grootte van het land. Het voelt goed om soms even een stapje terug te doen in gemak en luxe. Het brengt je dicht bij jezelf en de ander. Bij jouw plek in je omgeving. Bij je plan.

Het huisje, met als zijn charmante primitiefheden, werd onze luxe.

Want jeetje.. Zo met z´n tweetjes.. Een huisje van hout, rood beschilderd met een laag puntdak.. Voor twee weken even helemaal voor ons. Zijn voetjes op de rotsen aan het water, zeewier als zijn buurman. Een roeibootje om het heldere water mee te trotseren en groene rubber laarzen voor in de aarde. Een stevige wandelstok als levensreddende gids op glibberige rotsen en de verrassing van het omslaande weer. De oneindig lijkende stroom van fris drinkwater altijd binnen handbereik. De parade van naaktslakken in alle kleuren wanneer het vochtig wordt, terwijl je met je slippers naar het wc-hok schuift voor een avondplas. Een lekker broodje zoet-zoute crunch chocopasta in het ochtendzonnetje terwijl alle mogelijkheden voor die dag nog open liggen. Met een luie stoel van van binnen in de tuin verwarmd worden door de zon met een mooi boek op schoot. Verse blauwe bessen en loslopende wilde aardbeitjes. Spelletjes spelen tot het slapen gaan. Verse lavendel thee, gepikt van de buren. Alles vastleggen met een camera. Ons avontuur nooit meer vergeten.

Onze reis naar Noorwegen was fantastisch.

 

 

 

 

 

Liefdesrevolutie

Dit is een foto van vorige week 17 juni in Vancouver.
Er was een hockeywedstrijd geeïndigd in rellen en daarbij is deze foto gemaakt(Rich Liam, Getty Images).

De foto laat een enorm contrast zien. We zien allereerst natuurlijk een stelletje op een lege asfaltgrond liggen. Daar omheen rennen er mensen, staan politiemannen met stokken, worden er auto´s in brand gestoken en breekt de hel los.

We zien hier Scott Jones en zijn vriendin Alexandra Thomas. De twee zijn in de rellen terecht gekomen en het meisje is door een politieschild tegen de grond aan gesmeten.
In plaats van dat hij haar zo snel mogelijk weer helpt op te staan, knielde hij naast haar neer. “She was crying, hurt and in need for some comfort. So I went next to her to hold her and kissed her to calm her down.”

Vanaf vandaag is het homohuwelijk(met vier stemmen meer) ook in New York ein-de-lijk legaal.
Ik vind het echt heel vreemd dat er zoveel mensen tégen homoliefde zijn..Dat gezeur van ‘niet natuurlijk en vies’.. Zo ouderwets. Laat mensen lekker van elkaar houden. Dat lijkt me beter. Een liefdesrelatie is iets tussen twee, en daar hoeven buitenstaanders lekker niks mee te maken te hebben of iets van te vinden. Je mag helemaal zelf kiezen hoe jij het zelf wilt. En zij ook.

Ten slotte is liefde het geen wat ons, maar ook als wereld, verbind en sterker maakt.
De revolutie is voor ons om te bevechten! Ik sta voor de liefde, waarheid en gelijkheid!

Hoera voor de liefde!

“We live in a world where we have to hide making love, while violence is practised in broad daylight”
- John Lennon

 

Sex positive

Ik wil al een tijdje iets vertellen. Iets dat me opvalt, iets dat mij stoort. Iets waarvan ik vind dat het anders moet kunnen. Maar hoe langer ik nadenk over hoe ik dit wil vertellen(zonder dat het verkeerd valt), des te meer ik erover kwijt wil..

Seksualiteit.

Het is mij opgevallen hoe vreselijk preuts Nederland is.
Geef me even de kans om dit uit te leggen. ‘Preuts’ hoeft helemaal niet verkeerd te zijn, als dat inhoud dat jij het niet nodig vind om jouw lijf of persoonlijke ervaringen met andere mensen te delen. De preuts die ik nu bedoel, is het preuts uit schaamte en de negatieve lading die seksualiteit heeft in de samenleving.

Hoe ik hierbij gekomen ben is eigenlijk door twee gesprekken die ik opving. Het ene gesprek was in de trein tussen twee meisjes, ze zaten achter mij. Ze hadden het over een ander meisje dat ze kende en op een gegeven moment ving ik iets op in de richting van “…ze droeg een rokje en zat zo met haar benen wijd…” waarop de ander direct “iiiiiiiew!!!” begon te roepen..

Persoonlijk vond ik hun reacties overdreven. Als ze gewoon een rokje aan heeft, dan heeft ze ongetwijfeld ook wel ondergoed aan. Je hóéft niet te kijken hoor.. Daarbij ben je zelf ook een meisje en zie je er waarschijnlijk hetzelfde uit. Wat stel je je nou aan.

Mensen vinden elkaar vies. En daar mee of erger nog: mensen vinden zichzelf(!) vies en schamen zich voor hun eigen lichaam.
Zelf vind ik dat je juist wel trots mag zijn op het lichaam dat je hebt! Het is zo mooi hoe alles in je lijf samenwerkt, echt onvoorstelbaar knap! Elk lichaam is uniek en heeft zijn eigen handleiding en landkaart. Ik kan heel lang doorgaan over bijvoorbeeld hoe fantastisch het is dat we onze zintuigen hebben, de wereld kunnen zien en ervaren, dingen kunnen onthouden, sensaties en emoties beleven, en, zeker ook indrukwekkend: we zijn in staat om lief te hebben.

Zolang je je lijf goed verzorgt en schoon houd is er niks om vies te vinden(op een paar écht minder prettige sappen na dan..). Mensen zouden hun eigen lichaam en die van anderen moeten respecteren en vieren, in plaats van bekeuren. En hetzelfde geldt voor hun seksualiteit.

We hadden het laatst met een groepje van de klas over het horen van andere mensen die seks hebben.
Eigenlijk liet iedereen merken dat ze dat echt niet wilde horen en vies vonden. Ik was de eerste die zei dat ik het niet erg vind.

Then again, laat me dit even uitleggen voordat jij als lezer gekke ideeën over mij krijgt.
Ik wil op zo’n moment wel mijn best doen om niet voor me te zien hoe het er op dat moment uit ziet, als ik de personen in kwestie ken. Maar wanneer ik het hoor moet ik toch wel een beetje lachen. Het is iets ondeugends en tegelijkertijd voor die mensen heel intiem. Ze beleven iets leuks. Het is iets positiefs!

Het word eens tijd dat mensen seks zien als iets positiefs. Een vereniging tussen twee geliefden(of minder romantisch: tussen gewoon twee mensen). Het is niet voor niets dat er heel wat spirituele bewegingen zijn die uitgaan van seks als een connectie met god. Of om op die manier jouw ziel of energie te verbinden met die van je geliefde. Denk maar eens aan tantra of de Kama Sutra.

Het is zo jammer dat seksualiteit in deze maatschappij zo vreselijk uit zijn verband is gerukt. Mensen schelden elkaar uit vanwege hun lichaamstype of hun manier van kleden. Meisjes schelden elkaar uit voor ‘hoer’ of ‘slet’, iets wat meestal overdreven wordt. Maar dan nog, als zou een meisje of jongen graag regelmatig met iemand naar bed gaat(en hij/zij is single of zijn/haar partner vind het oke), SO WHAT? Laat diegene lekker, het is niet jouw zaak.

“Doe wat je wilt, zolang je niemand schaadt.”
Het is een oude heksenwet maar ik leef erbij. Ik zou zo graag willen dat mensen eens wat minder negatief over het leven van andere mensen zouden doen en eens leerde lief te hebben. Elkaar respecteren en samen leven.

Ik kan er nog zoveel meer over kwijt, maar voor nu hou ik het even hierbij.

Verzorg en hou van je lichaam. Vereer de liefde. Vier de seks en speel. Wees jezelf. Leef je leven.

De moeite waard:

Sex Positive – Laci Green
Laci is een youtube guru die seks-positieve filmpjes maakt. In dit filmpje heeft ze het over de connectie tussen mensen, het liefhebben van elkaar en ook, elkaars lichaam! De moeite waard om even te kijken!
Als je het filmpje hieronder niet ziet, klik dan op de rode titel hierboven.

Learn to love yourself – Albinwonderland
Een goed filmpje over jezelf en anderen accepteren en over mensen in maatje dik en dun.

Blogpost: 5 tips to improve your self esteem – Laci Green

Mochten dingen je onduidelijk zijn, of wil je jouw reactie geven, voel je vrij om dit te doen.
Daar is het comment-gedeelte natuurlijk voor.

En, niet vergeten.. Beltaine! 30 april – 01 mei! (:

 

Life’s little instructions

Deze vond ik op internet.. Hij is een beetje in de stijl van mijn vorige inspiratie blogposts zoals Stay Positive – Together connected en Today is a new day.

Positiviteit is zo belangrijk.
Positiviteit is de sleutel tot vrede, zowel in jezelf als naar anderen..

Life’s little instructions
(given by a 95-year-old, William Snell 1993)

+ Sing in the shower
+ Treat everyone you meet like you want to be treated
+ Watch a sunrise at least once a year
+ Never refuse homemade brownies
+ Strive for excellence, not perfection
+ Plant a tree on your birthday
+ Learn three clean jokes
+ Return borrowed vehicles with the gas tank full
+ Never waste an opportunity to tell someone you love them
+ Leave everything a little better then you found it
+ Keep it simple
+ Think big thoughts but relish small pleasures
+ Become the most positive and enthusiasthic person you know
+ Be forgiving on yourself and others
+ Say “Thank you” a lot
+ Say “Please” a lot
+ Avoid negative people
+ Wear nice shoes
+ Remember other people’s birthdays
+ Commit yourself to constant improvement
+ Have a firm handshake
+ Send lots of Valentine’s cards, sign them
+ Look people in the eye
+ Be the first to say “Hello”
+ Return all things borrowed
+ Make new friends but cherish the old ones
+ Keep secrets
+ Plant flowers every spring
+ Have a dog
+ Always accept an outstretched hand
+ Stop blaming others
+ Take responsibility for every area of your life
+ Wave at kids at the school buses
+ Be there when people need you
+ Don’t expect life to be fair
+ Never underestimate the power of love
+ Drink champagne for no reason at all
+ Live your life as an exclamation, not an explanation
+ Don’t be afraid to say “I made a mistake”
+ Don’t be afraid to say “I don’t know”
+ Compliment even small improvements
+ Keep your promises no matter what
+ Marry only for love
+ Rekindle old friendships
+ Count your blessings
+ Call your mother
+ Call your dad too, if they happen to be alive.

En dan nog even de aandacht voor ‘Words of Peace’
Een wereldwijde organisatie die naar wereldvrede streeft door middel van innerlijke vrede.

Afgelopen maandagavond ontmoette ik een man in de trein. De trein was vol en naast mij was nog plek. We raakte in gesprek en hij vertelde me o.a. over deze organisatie en de reis die hij net achter de rug had(Barcelona). Het was een hele vriendelijke en positieve man.

Op de website van Words of Peace word naast informatie, ook een soort cursus gegeven voor innerlijke vrede, want alleen dan kan er wereldvrede zijn.

De website: Words of Peace
“When your heart dances and you don’t know why, you are fulfilled”
“There is no way to happines. Happines is the way” – 14th Dalai Lama

 

Krishna

“Mag ik jullie iets vragen?”
Geïrriteerd onderbraken we ons verhaal. Jasmin en ik stonden in de Kalverstraat in Amsterdam en werden daar aangekeken door een jongeman. Hij had een brilletje, een petje, een warme jas en een vrolijk baardje.
“Natuurlijk,” zei ik, me voorbereidend op een of ander verkoopspraatje.

“Dankjewel. Goedemiddag, ik ben [hij noemde een naam] en ik ben lid van de hare Krishna. We zijn bezig met een soort inzameling waarmee we mensen in [ergens] te eten kunnen geven. We zijn op zoek naar donaties. Elke donatie is welkom. Als dank mag ik je dan dit boekje meegeven. Willen jullie ons helpen?”

Dat veranderde mijn stemming. Ik werd nieuwsgierig. Stiekem hoop ik elke keer hare Krishna tegen te komen wanneer ik in Amsterdam ben. Ik weet er niet zoveel van af, maar het trekt wel mijn interesse. Ik heb verhalen gehoord dat ze al mantra-zingend door de straten van Amsterdam lopen, in hun oranje gewaden.

“Ik zou u graag helpen, echt waar, maar ik heb op dit moment geen contant geld bij me,” was het enige dat ik hem vertellen kon. En dat was ook zo. Ik had ze graag gesteund, maar ik had niks op zak. Ik geloof dat Jasmin nog op de ‘nee-geen-verkoop stand’ stond en op dat moment niet geïnteresseerd was. Een gesprekje zat er dus niet in. Hij zei dat ik dan in elk geval een goed hart had, en bedankte ons voor onze tijd.

Toen we de hoek om liepen realiseerde ik me iets..

Ik had in eerste instantie geen reden om me geïrriteerd onderbroken te voelen door deze man. Er stonden die dag wel meerdere mensen te flyeren of mensen proberen op te zadelen met abbonementen, maar deze man had niks bij zich. Geen jasje met een logo, geen schrijfblok, geen roosjes met vreselijke logodingetjes er aan(het was bijna Valentijnsdag), hij was gewoon zich zelf. Alsof hij iemand had kunnen zijn die gewoon de weg wilde vragen of de tijd wilde weten. En toch voelde ik me eventjes geërgerd aan deze man. Zonder reden.
Ik ben verhard. We sluiten onszelf af. We weten niet meer hoe we ons moeten gedragen op straat tegenover andere mensen, en dus negeren we ze het liefst.

Ik wil dat niet. Ik wil niet zo verhard zijn door deze maatschappij. Ik wil niet denken dat mensen altijd iets van me nodig hebben, hoewel de praktijk leert dat dat vaak wel zo is. Zo wil ik zijn, zo wil ik niet denken. Geen wantrouw. Open staan voor de vragen en verhalen van andere mensen. Ik vertelde dit aan Jasmin. We hadden het er even over, maar al snel draaide het gesprek weer weg. Het heeft me toch de hele dag(en eigenlijk momenten erna ook nog) bezig gehouden.

Wat wel heel ‘toevallig’ is..
Die ochtend had ik een koffiedate met Sanne, een ’oud’ collegaatje van Ananda. We hadden afgesproken in de Bagels and Beans(my favourite, klik), en kletste wat bij. Op een gegeven moment haalde zij een geurgel van Moeder’s Geuren uit haar broekzak.

De geurgels had ik al eerder ‘ontmoet’. Het zijn zoals de naam al zegt; geurende gels in een cilindervormig potje. Hyacintha(de mede-baas en onze leverancier van de wierook bij Ananda), had me eerder al een paar van deze gels laten voelen. Door een speciale combinatie van etherische olie ontstaat er een soort energie. Ze zijn hiermee gaan experimenteren en hebben uiteindelijk een serie hele krachtige gels gemaakt. Ontzettend gaaf! Elke keer als ik er eentje vast pak, voel je jouw eigen energie en binnenwereld veranderen. Het is echt een ervaring.

Sanne had er dus ook eentje bij zich, ‘Krishna’. Ik glimlachte en vroeg me in stilte af wie Krishna ook al weer was voor’n godheid, en waar hij om bekend stond. Ik pakte de gel vast en niet snel erna voelde ik de energie met mijn lichaam spelen. Het begon bij de basis, in mijn buik. Een soort wervelende energie werkte zich in een baan naar boven, langs alle chakra’s tot hij uiteindelijk in mijn hoofd was. Hij tolde flink en uiteindelijk ging hij echt m’n dak uit. Het voelde geweldig, het maakte me zó vrolijk en zo open voor iedereen die er ook was.
Liever hield ik het voor altijd bij me, maar de gel was van Sanne en dus gaf ik hem haar terug. Mijn lichaam tintelde en ik kon de hele wereld aan. Krishna is de Hindoeïstische godheid van de universele liefde. En die heb ik op dat moment zeker gevoeld.

De website verteld over deze gel:
‘De essentiële oliën en absoluuts in de geur-gel Krishna zijn speciaal zijn afgestemd om verbinding te maken met Krishna.

Krishna staat voor de hoogste menselijke waarden en waarheid. Daarom wordt de ziel met Krishna aan zijn zijde onoverwinnelijk. Krishna combineert de liefde van het hart met het avontuur van de ziel. Hij is de ultieme vriend waardoor je niemand meer in je leven nodig hebt. Hij haalt de hoogste waarden in je naar boven en brengt je naar je hoogste idealen. Hij confronteert je op humoristische wijze met je zelf en wijst je speels op je tekortkomingen. Met Krishna krijg je het geloof en het vertrouwen dat alles in je leven mogelijk is. Krishna is God als speelkameraad. Krishna is ook de droom van elke vrouw (een droomman waarvan de vrouw weet dat hij niet bestaat). Krishna zal je altijd blijven verrassen.’

Was het toeval dat ik die hare Krishna nog geen twee uur later tegen kwam..? Of toch niet?
Ik heb het idee dat ik zowel de gel had moeten ontmoeten die dag(en op die manier mijn aandacht voor Krishna aanwakkeren), als de meneer op straat om me dit te realiseren.

Toen ik er later nog meer over dacht, herinnerde ik me ook dat de beelden van Krishna altijd een beetje mijn voorkeur hadden bij Ananda. Ik heb talloze balie-presentaties gemaakt waarvoor ik beelden van Krishna gebruikt heb. Ik vond hem altijd al heel fijn aanvoelen.
Toch eens in de gaten houden.. Iets voor een nieuw project op de academie volgende periode misschien..?

Les van de dag:
Wees niet bang voor anderen. Ze bijten niet.
.

.

Krishna en zijn wederhelft Radha

 

animatietip: Descendants

(klik op de vier pijltjes naast HD om het filmpje op groot formaat te bekijken)

Hier heb ik geen woorden voor..
Absoluut briljant geanimeerd, schitterende kleuren en details, mooi uitgewerkte karakters en een prachtig moralistisch verhaal..

Ja, deze blijft absoluut hangen..

 

 

 

animatietip: The Saga of Biorn

(klik op de vier pijltjes naast ‘youtube’ om dit filmpje op groot formaat te bekijken)

Humoristisch filmpje voor liefhebbers van vikingen, geschiedenis, animatie, what so ever..

 

De kabbalist

Ik ben niet veel vaker zo onder de indruk geweest van een boek..

‘De kabbalist’ geschreven door Geert Kimpen.

De website vertelt:
“1570. Tsfat. Een kleine stad op een heuvel in Palestina.

Chaim Vital, een 25 jarige jongeman, heeft grote dromen. Hij wil de kabbala, tot dan een mystieke aangelegenheid voor ingewijden, toegankelijk maken voor de mensheid en de inzichten voor het eerst in de geschiedenis helder op
papier zetten. Hij wordt de jongste leerling die de grote kabbalistische meester ooit heeft aangenomen. Maar dan stuurt zijn meester hem weg. Recht in de armen van een absolute beginneling. “Ga daar maar je heil zoeken.”

Chaim is verbijsterd.
Maar de onbekende leraar is wijzer dan Chaim maar durfde te vermoeden. Hij wordt zijn leerling.
Chaim vindt in Itschak Luria de meester die hem alle antwoorden op zijn vragen wil geven. In ruil daarvoor is Chaim bereid om alles te doen. Hij zal het boek schrijven dat zijn meester zelf niet zelf kan schrijven. Maar dan wordt hij verliefd op de bloedmooie, vrijgevochten dochter van zijn leraar. Een meisje dat door haar vader is voorbestemd aan een ander.

Welke droom moet Chaim volgen; zijn hart of zijn ambitie?
Welke opdracht is dwingender? Het ervaren van de ultieme liefde? Of het antwoord vinden op álle vragen van de mensheid?“

 

Ik heb een hele tijd geleden een keer een lezing bijgewoond van de schrijver, Geert Kimpen. De lezing ging toen over het vinden van je levensdoel, het vinden van geluk. Ik was al onder de indruk van zijn lezing toen. Ik wist van de twee boeken die hij geschreven had, namelijk deze en De Geheime Newton. Ik heb ook wel de intentie gehad om ze te lezen, maar the truth is.. Ik lees niet zoveel…

Tot ik dit boekje zo’n drie weken terug bij de Bruna vond voor maar €5,-
Ik begon te lezen en kon niet meer stoppen.

Echt, een prachtig boek. Ondanks dat het geschreven is in een romanvorm leer je redelijk wat over de Joodse mystiek en kabbala. Daarnaast leef je mee met Chaim, de hoofdpersoon. De scene’s zijn heel levendig beschreven waardoor je je heel gemakkelijk een beeld erbij kunt voorstellen.En er gebeuren onverwachte, ontroerende dingen(tot tranen aan toe). Er zitten hele wijze,verfrissende, inspirerende uitspraken in en sommige stukken gaan erg diep tot je zelf ook op een soort ´Eureka´ moment komt..

Echt. Lezen dit!
Nu dus als pocket bij de Bruna voor €5!

Let me know what you think?

 
Meer info:

http://www.geertkimpen.com/
Klik hier om het eerste hoofdstuk online te lezen..