En toen ineens hoorde jullie eventjes niets meer van mij via mijn blog. Ik heb het dan ook vreselijk druk de laatste tijd. En wanneer ik het dan eventjes rustig heb ben ik vaak te moe om nog te schrijven.
Dat of er spelen gewoon situaties waarvan ik nog onzeker was wat ik erover kon vertellen.
Tja, waar begin je dan, na zo´n lange stilte.
Gewoon waar we gebleven waren?
Zullen we even bijkletsen?
Inmiddels zit ik al in mijn tweede periode op de kunstacademie als illustratiestudent.
Het gaat best goed op school. Vorige periode haalde ik voldoendes en kreeg ik goede kritieken. We hebben intussen weer onze eigen werkplekjes ingericht in het klaslokaal en dat opzich is al rede voor een feestje. Zo heerlijk dat ik gewoon weer een eigen hoekje in het lokaal heb, waar ik de dingen weer precies zo terug vind als dat ik ze achterliet.
Ik mis mijn klasgenootjes van vorig jaar wel, maar gelukkig zie ik Koes natuurlijk nog bijna elke dag en kom ik de anderen ook vaak in de gangen tegen.
Daarnaast ben ik natuurlijk ook nogsteeds bezig met het 365 foto project.
Op dit moment loop ik een beetje achter met uploaden, maar ik heb van de meeste dagen wel de foto´s. Vanwege de drukte kwam het er even niet van maar ik ga mijn best doen om komende week weer helemaal up to date te zijn. Stay tuned! Ik doe het project in elk geval wel nog steeds met veel plezier.
Uiteraard ben ik naast de illustraties ook gewoon verder gegaan met mijn eigen persoonlijke inzichten.
Ik heb het gevoel alsof er weer een mooie transformatie heeft plaatsgevonden. Ik zal jullie niet vervelen met de details maar ik voel me wel een beetje anders. Het gekke is ook dat ik, vooral in het begin, merkte dat ook mijn lichaam anders reageerde op dingen. Zo krijg ik bijvoorbeeld ineens rode gloeiwangen wanneer ik moe wordt en reageerde mijn huid anders op mijn vertrouwde verzorgingsproducten.
Ik heb me gerealiseerd dat ik, eigenlijk mijn hele leven lang al, gevraagd wordt om steeds op allerlei manieren mensen te helpen met problemen, pijntjes, of te inspireren. En dat dit me meestal ook wel goed lukt.
Is dat iets waar ik me meer op moet richten? Is dit iets wat ik moet doen? Ik denk het wel.
Daarnaast heb ik me de afgelopen tijd zo ontzettend(!) dankbaar gevoeld voor de fantastische mensen die om mij heen staan. Er zijn er op dit moment een aantal die zo ontzettend lief zijn, altijd willen luisteren en meedenken, altijd in zijn voor iets geks en kunnen lachen en ja… Wat kan ik erover zeggen. Ik voel vooral veel warmte en liefde voor jullie, jullie weten wel wie je bent.
Niet alles ging goed, uiteraard/helaas.
Mijn break-up met Oskar heeft nog heel lang nagesleept. Vanaf zijn kant.
Elke keer weer dat ik begon met afsluiten en verder gaan, kwam hij weer met allerlei vragen en e-mails tot een zeker punt waar het gewoon heel pijnlijk en frustrerend was.
Ik heb nu al uit verschillende hoeken begrepen dat hij er nogal over bezig was op facebook en zijn weblog, en daar ga ik me bijna voor verontschuldigen naar jullie toe. Ik voel me daar zeker niet comfortabel bij, en ik kan me voorstellen dat onze ´90 mutual friends´ er soms ook wel een beetje moe van worden. Or, so I´ve heared.
Ik geloof dat we nu op een soort punt zijn belandt waarin hij zijn verdriet heeft omgezet in een uitputtende haat tegenover mij. Ik vind het erg sneu voor hem maar, als dat is hoe hij zijn leven wilt leiden, prima..
Ik hoop gewoon dat hij het internet er niet langer mee mee lastig valt, en ik hoop ook dat zijn lezers verstandig genoeg zijn om zich te realiseren dat het maar een kant van het verhaal is.
Een ander serieus puntje is dat het niet goed gaat met mijn vader.
Hij moet binnen ongeveer een maandje naar het ziekenhuis. De doktoren gaan zijn hart opereren en geven hem nieuwe hartkleppen. De revalidatie gaat naar verwachting bijna een jaar duren. Het wordt nogal heftig dus.
Ik heb op dit moment niet ideaal contact met mijn vader, niet zoals ik het liever zou willen. Nu is dat wel iets waar ik mee kan leven maar het maakt het omgaan hiermee wel wat lastiger. Ik wil hem graag helpen en steunen maar ik weet niet zo goed hoe. Time will tell.
Omdat ik mijn blogschrijfsel liever niet met hele zware onderwerpen afsluit als dat niet nodig is, heb ik ook nog wat leuke dingen bewaard tot het einde.
Ik heb weer een baantje!
En wel bij de winkel waar ik al vier jaar eerder heb gewerkt.
Ik hoorde van mijn oud-collegaatje dat er een aantal werknemers tegenlijk weg gingen, en heb mezelf aangeboden als invaller/extra werkkracht. Daar waren mijn bazen erg blij mee en zo heb ik afgelopen vrijdag mijn eerste werkdag er weer opzitten.
Ik heb vier jaar gewerkt bij Ananda maar ben er twee jaar weg geweest om te studeren in Den Bosch. En toch, toen ik weer achter de balie ging staan, was het gewoon zoals vanouds. Binnen no-time draaide ik weer volledig mee met het helpen van klanten en het draaien van de kassa. Supergaaf, dat was ik dus nog niet verleerd.
En dat extra inkomen kan ik nu wel heel goed gebruiken.
Een beetje sparen is sowieso wel handig, en daarnaast heb ik iemand gevonden hier redelijk ver vandaan die de reis waard is. En er staan er zoveel dingen gepland voor de toekomst die ik nu écht een keertje wil doen! Volgend weekend is er bijvoorbeeld het Ragnarok festival in Lichtenfels, (zuid Duitsland). Zo´n 30 waanzinnige pagan/black metal bands verspreid over twee dagen voor 35 euro. Niet gek, maar dan de reiskosten nog! Ik heb inmiddels een systeem bedacht met treinen, carshares en ontmoetingen dat het toch lowbudget te doen valt! Hoera!
Maar vanavond wordt het ook feest!
Vanavond ga ik met Judith en Anne dan eindelijk naar Loreena McKennitt in Carré!
Ik ben al jarenlang fan van haar, maar heb haar nog nooit eerder live gezien. En dan vanavond toch nog, en dan ook eens in de bijzondere setting van Carré! Zin in!
Maar nu is het tijd voor het traditionele paasontbijt.
Trouwens, juist nu met Pasen is het misschien wel leuk om nog eens terug te lezen over mijn oude artikeltje over Ostara.
Hoe gaat het met jullie?
Dikke knuffel!
(Ha! Dit is blijkbaar al mijn 111ste blogpost!
)










Ik vertrek zometeen naar Friesland, om nog even twee dagen met Oskar te zijn. Dan vertrekken we maandagochtend naar Wapserveen(Drenthe) voor de vakantieweek van 





