Sinds een paar dagen ben ik weer terug op de Nederlandse platte bodem. Twee weken lang heb ik met Oskar in Noorwegen doorgebracht. De tijd daar was geweldig en vloog voorbij.
Nu dat ik terug ben, lijkt het aan de ene kant alsof er nooit iets veranderd is, maar tegelijkertijd ook heel veel.
Dit was mijn eerste grote reis. Mijn eerste keer in het vliegtuig. Zelfstandig uitgestippeld, rugzak geregeld en gewoon gegaan. Samen met Oskar. Ruim 900 km van huis.
Op reis loop je tegen verschillende problemen aan. Dit is niet persé negatief, het is zo als het is. Je bent op een nieuwe plaats waar je de weg en de handige plekjes nog moet leren kennen. Een nieuwe weg op zoekt. Je staat voor verschillende keuzes en vragen. En dus ook overwegingen en problemen. Het leerde me dat het het beste gaat als je gewoon probleem voor probleem aanpakt. Eerst het eerste en daarna pas datgene dat later belangrijk is.
Het klinkt nu misschien alsof onze reis vol problemen en hobbeltjes zat, maar dat is zeker niet zo, het was eigenlijk best relaxt. Eerst dit, de rest zien we daarna wel. Anders kom je stil te staan. Het is iets wat ik al wel wist, maar waar ik me nu pas echt bewust van werd. Niet nu al schrikken van dingen die e-ven-tu-eel verkeerd kunnen gaan. Gewoon doen, het valt vast mee.
Zo werd ik me ook ineens heel bewust over de consequenties van de keuzen die je maakt. Om te koken gebruikte we een houtkacheltje. Hiervoor heb je hout nodig. Veel hout. Dit moest verzameld worden en bewust mee worden omgegaan, hoe gebruik je het vuur zo optimaal mogelijk? Er paste maar een pannetje tegelijk op de kachel dus moet je nadenken in welke volgorde je je gerecht het beste kunt bereiden. De supermarkt was zo´n 3-4 km verderop dus elke dag heen en weer deden we liever niet. Meestal haalde we voor zo´n drie a vier dagen boodschappen in huis. We hadden er geen koelkast dus moesten we een oplossing verzinnen om zo efficiënt mogelijk om te gaan met onze boodschappen. Uitdagingen! Het maakt je bewust van de spullen die je gebruikt en de luxe die we hebben, hier in Nederland.
We logeerde in het huisje van Jasper en Petra. Het huisje staat langs het water in het dorpje Aga, in het westen van Noorwegen. Vanaf Oslo moesten we een halve dag met de bus, maar dit ging heel soepel. De overstappen waren heel goed geregeld en het uitzicht vanuit de bus was al heel indrukwekkend. Op de eerste avond dat we aankwamen in Noorwegen, Oslo, moesten we een slaapplek zoeken. Ons vliegtuig had een uur vertraging gehad en tegen de tijd dat we in Oslo centrum waren was het al een uur ´s nachts. We hadden wel een jeugdhostel gevonden maar deze kostte 600 kronen per nacht, dat komt neer op zo´n 75 euro. Uiteindelijk hebben we eerst eventjes in een parkje geslapen. Al snel zwabberde een dronken jonger voorbij die recht tegen een paal op liep. Een uurtje later strompelde een andere dronkeling langs die in het gras neerviel. Toen een voorbijganger hem zonder succes wakker probeerde te porren, zijn we maar naar een andere plek verhuisd.
Je zult begrijpen dat ik dan ook wel erg blij was dat we de volgende avond gewoon op een matras in het huisje konden slapen..
De busreis ging redelijk soepel. Vanaf het centrum van Oslo vertrokken regelmatig verschillende bussen. Wij hadden eerst de Haukeli express naar Seljestad, stapte daar over naar Odda en een half uurtje later stonden we met onze tassen in Aga. De busreis van Oslo naar Aga duurde zo´n acht uur lang. Dit vonden we niet erg. We waren helemaal vers in Noorwegen en wilde alles zien! Daarnaast heb ik hier en daar een half uurtje slaap ingehaald.. Dat was ook wel fijn.
Het huisje zag er uit als zo´n typisch schattig Noors huisje. Gemaakt van hout, rood geschilderd en met een puntdak en boot. In huis was er geen stromend water (dus ook geen douche of toilet), geen electriciteit, verwarmen ging via een houtkachel. Er stond achterin de tuin een klein hutje voor al je wc-wensen. Een plankje met een emmer eronder. Heerlijk back to basic. Overigens geldt dit lang niet voor elk huis in Noorwegen, maar wel voor het huisje waar wij in zaten. Water vingen we op van stromend water, direct van de berg en kraakhelder. We hadden een tuintje en keken uit naar de fjorden met zijn huisjes aan de overkant van het water.
Ik heb regelmatig gezeten en gewoon in stilte gekeken naar alles wat al rondom het huisje te zien was.
Natuurlijk zijn we ook de natuur op de berg in geweest. Onvoorstelbaar wat je daar ziet..
Grote en kleine rotsen, dennen- en bladbomen, veel verschillende planten en kruiden, watervallen of stroompjes, kliffen, uitzicht over de dorpjes vanaf de hoogte van de berg, en alles was begroeid met mos en klaver..
Wel is vrijwel alles berg-opwaarts dus voel je aan het eind van de middag je kuiten wel protesteren. Ik moet bekennen dat ik regelmatig (in het begin van onze week) ´s middags even heb bijgedut na een wandeling..
Ja, jeetje.. Er is zoveel te vertellen!
Zoals hoe we achterna gejaagd werden door een of ander losgeslagen fjordpaard.. Tijdens een wandeling kwamen we een redelijk open grasveld tegen achter een hekje, met hier en daar wat rotsen en boompjes. Een mooie afwisseling op de beboste stukken. Oskar ziet dit relaxte veldje en springt in een soepele beweging over het hekje heen.. Hij stond er nog maar net of zei dat hij een paard zag.. Dat onze kant op kwam.. Dat heel erg snel onze kant op kwam.. Oskar kwam weer terug over het hekje en binnen een mum van tijd stond het blonde dier voor onze neus, achter het hek. Zijn oren naar achter, briesend, keihard stampend.. Er kwam nog net geen stoom uit zijn oren zeg maar.. ¨Het is maar goed dat paarden te achterlijk zijn om over hekken te klimmen,¨ zei Oskar nog. Ik dacht ook dat we wel veilig waren achter het hek, en dwaalde af om wat foto´s te maken van een heksenkring(kringetje van paddenstoelen). Al snel riep Oskar dat het blonde gevaarte over het hek aan het klimmen was. Toen ik keek, hing hij inderdaad met zijn voorpoten(sorry, ik doe niet mee aan het ´benen´ ding) over het hek. Ik dacht dat hij vast niet verder dan dat kon komen en ging verder met mijn paddenstoelen. Een paar seconden later riep Oskar dat het losgeslagen beest nu helemaal over het hek was en naar ons toe kwam. Gezien zijn gedrag achter het hek beloofde dit niet veel goeds. Zo snel als we konden namen we het pad terug. ¨Ik hoor hem achter ons! Sneller!¨ Het leek eventjes een horrorfilm. Zo eentje waarin je in een donker bos probeert te ontnappen aan een of andere poltergeist of moordenaar. Alleen hadden wij een vierhoevige blondie..
En het ding waar ik hem nog het meeste om haatte, was dat nét toen hij besloot om elegant over het hek te klimmen met het schuim nog op zijn lippen, hoorde ik mijn eerste raaf roepen! Vanuit ergens achter het moordwapen.. In plaats van dat ik er in alle rust kon wachten tot ik de raaf, een van de dingen die ik écht heel graag wilde zien in Noorwegen, opnieuw hoorde of kon zoeken, moesten we in volle galop over de gladde stenen terug naar een plek waar dit buitenaardse paard niet kon komen..
Ik weet nog steeds niet wat het dier zo van streek heeft gemaakt.. Heeft er iemand ooit gehoord van Nederlandstalige extreem territoriale paarden die over hekken kunnen klimmen? Nou. Wij hebben er een gevonden..
Of het moment van hygiëne verzorging.. Er was geen douche of stromend water in huis dus we hadden twee mogelijkheden. Na het koken een pannetje water opwarmen op de kachel en in de weer met een washandje. Of, op de bikkel manier, in een keer in het fjordwater springen.. Een combinatie van smeltwater, regenwater, zeewater, en whatnot.. Ijs-freaking-koud! En dan na een beetje zwemmen jezelf afspoelen met bergwater tegen het zout.. Ik moet zeggen, na zo´n zwem voel je je wel weer fit en levendig. Maar ik geef eerlijk toe dat ik liever als een watje met een warm washandje toverde dan het ijswater trotseerde. Ik was dan ook wel weer erg blij met de douche die ik thuis in Nederland vond..
Of eventjes boodschappen halen.. De dichtsbijzijnde supermarkt was de Spar in het dorpje Nå, zo´n 3-4 km van ons huisje vandaan. Op de heenweg is dat zo´n driekwartier lopen. En op de terugweg weer, maar dan met boodschappen voor twee personen voor vier dagen.. Stoepen zijn er niet dus liepen we op het randje van de weg. We zijn ook een keertje naar de Spar wezen roeien. Zoals we in Nederland fietsrekken bij de winkels hebben liggen, zo liggen er daar steigers in het water op je te wachten. Alleen duurde roeien wel ongeveer twee keer zo lang als lopen, bleek onderweg. Maar toch is het uitzicht vanaf het water ook heel mooi. En daarnaast scheelt het zware tassen sjouwen(als moet ik toegeven dat Oskar die droeg in een grote rugzak).
Wat wel lastig was, was dat we geen koelkast of iets hadden. Gezond eten was duur en dus was het lastig om met die twee factoren voor twee weken lang maaltijden te verzinnen.
Maar toch zijn dit soort dingetjes wel de dingen die de vakantie zo bijzonder en leuk hebben gemaakt, net als de overweldigende natuur en grootte van het land. Het voelt goed om soms even een stapje terug te doen in gemak en luxe. Het brengt je dicht bij jezelf en de ander. Bij jouw plek in je omgeving. Bij je plan.
Het huisje, met als zijn charmante primitiefheden, werd onze luxe.
Want jeetje.. Zo met z´n tweetjes.. Een huisje van hout, rood beschilderd met een laag puntdak.. Voor twee weken even helemaal voor ons. Zijn voetjes op de rotsen aan het water, zeewier als zijn buurman. Een roeibootje om het heldere water mee te trotseren en groene rubber laarzen voor in de aarde. Een stevige wandelstok als levensreddende gids op glibberige rotsen en de verrassing van het omslaande weer. De oneindig lijkende stroom van fris drinkwater altijd binnen handbereik. De parade van naaktslakken in alle kleuren wanneer het vochtig wordt, terwijl je met je slippers naar het wc-hok schuift voor een avondplas. Een lekker broodje zoet-zoute crunch chocopasta in het ochtendzonnetje terwijl alle mogelijkheden voor die dag nog open liggen. Met een luie stoel van van binnen in de tuin verwarmd worden door de zon met een mooi boek op schoot. Verse blauwe bessen en loslopende wilde aardbeitjes. Spelletjes spelen tot het slapen gaan. Verse lavendel thee, gepikt van de buren. Alles vastleggen met een camera. Ons avontuur nooit meer vergeten.
Onze reis naar Noorwegen was fantastisch.
Toen ik mezelf vorige week trakteerde op een bageltje en mijn all time favourite koffie (latte met hazelnoot) bij de 
