Norge

Bij elk begin van het nieuwe jaar roep ik het weer; ‘dit jaar wil ik dan écht reizen!’
Ik droomde van reizen naar landen zoals bijvoorbeeld Ierland, Engeland en Schotland. Noorwegen of Finland. Of om Allie en Alex op te zoeken in Amerika.

Door gebrek aan geld, organisatie, een medereiziger of een combinatie van dit soort dingen is dat er eigenlijk nog nooit van gekomen. Ik heb wel een heel klein beetje gereisd, maar verder dan een bezoekje Berlijn en Praag ging dat ook niet(met dank aan scholen).

Deze zomer gaat het écht gebeuren.

Via kennissen van Oskar’s moeder mogen we gebruik maken van hun vakantiehutje in … Noorwegen!
Ze boden ons dit al een jaar geleden aan, terwijl we hun vakantiefoto’s bekeken(kwijl kwijl!). Toentertijd leek dat zo onwerkelijk, dat wij helemaal daar naar toe zouden gaan.. Maar, waarom ook eigenlijk niet?!

Het huisje waar we gebruik van mogen maken ligt net buiten een dorpje, ergens in de omgeving van Bergen. Hoe het plaatsje precies heet ben ik toen vergeten, maar dat zullen we snel weten. Het is een vrij primitief huisje, zonder elektriciteit, stromend water, verwarming, toilet, en meer van zulks. Maar dat maakt het eigenlijk wel extra spannend. Water kunnen we gewoon uit het meer halen dat voor het huisje ligt, of uit de beekjes in het bos, achter het huisje. Verwarmen gaat via een gaskacheltje of een kampvuurtje voor het huis. Ook mogen we de motorboot gebruiken die bij het huisje hoort. Er is een dorpje op loopaftand waar we boodschappen kunnen halen.

Ik heb dus een jaar geleden hun vakantiefoto’s bekeken, en in mijn herinnering moet het er ongeveer zo uit zien. Een klein huisje aan het water, tussen de fjorden.

As soon as I found out who is the owner of this picture, I’ll place a reference.

Wanneer we gaan is nog niet helemaal vast. Jasper heeft zijn huisje net iets eerder aan een stel beloofd die er in juni een weekje in willen. Zelf willen ze in de zomervakantie(vanaf juli) gebruik maken van hun vakantiehuisje. Dus wij plannen ons ergens daartussen. We kunnen elk moment horen wanneer het andere stel er is en weer vertrekt. Dan kunnen we vaste plannen gaan maken!

Tot zover hebben we vanochtend bedacht dat we met Eurolines met de bus naar Göteborg, Zweden willen reizen. Dat ligt onderaan Zweden en al vrij dicht bij de Noorse grens. De busreis op zich word al vrij heftig want dat is ongeveer 20 uur.. Vanaf Göteborg gaan we liften. Het liefst zouden we natuurlijk gewoon rechtstreeks naar Bergen vliegen en verder liften, maar dat is twee keer zo duur.. En dat liften is ook wel weer een avontuur!

Verder zijn we vooral bezig met survivaltips te bedenken hoe we zo’n rijk land gaan trotseren. Ikzelf ben echt een arme student. Maar gelukkig heeft Oskar al wat gespaard en redelijk gewerkt de afgelopen tijd en kan hij me een beetje helpen. Verder gewoon zuinig doen, misschien hier en daar een visje vangen en waarschijnlijk veel pannenkoeken bakken.

Ik merk dat het voor mij echt tijd is voor zo iets spannends, voor een reis. Nieuwe inspiratie. Nieuwe verhalen en levenservaring opdoen. Nieuwe dingen ontdekken, nieuwe vorm van zelfstandigheid, andere cultuur, andere omgeving en woei, zoveel wat nieuw en supergaaf is! En sowieso ook heel leuk om dat samen met Oskar te doen.

Wij plannen, stuiteren en dromen dus nog even verder..

Nu eerst aanstaande donderdag met mijn familie(mam, Jesper en Rob) naar de Efteling voor mam’s 50e verjaardag van afgelopen zondag!

Wie is er al eens (in de buurt van) Noorwegen geweest? Hoe vond je dit? Nog tips, tricks en absolute must-see’s ?  

 

Iets dat mijn aandacht trok..

Toen ik mezelf vorige week trakteerde op een bageltje en mijn all time favourite koffie (latte met hazelnoot) bij de Bagels and Beans, liep ik naar het tijdschriftenrek voor wat vermaak. Mijn oog viel op de Happinez, ach, waarom ook niet.
.
Ik zat en terwijl ik rustig mijn bageltje at, viel mijn oog op een column geschreven door Paulo Coelho. Een Braziliaanse schrijver, populair in Nederland. Ik heb meerdere mensen over hem gehoord, altijd positief. Bij Ananda verkocht ik dagelijks wel een of meerdere boeken van hem, en je komt hem zelfs tegen in de Bruna.
Ik heb al een tijdje het idee dat ik een boek van hem moet lezen, net zoals ik dat stiekem bij meerdere auteurs of romans heb (so why don’t I just do it, damnit?)..
.
Nougoed, ik begon zijn column te lezen en het intrigeerde me. Het heeft de hele week nog door mijn hoofd gespookt. Helaas was de Happinez inmiddels al verouderd en kon ik hem dus niet terug vinden in de winkel. Ik heb het onthouden en ik zal het voor jullie proberen na te vertellen..
.
.
Paulo schrijft over een straatmuzikant. Een man met zijn viool, hij speelt stukken van Bach. Hij staat te spelen in de winkelstraat. Regelmatig gooien mensen een beetje geld in zijn koffertje, nooit blijft er iemand staan om eens goed te luisteren waarvoor ze zojuist betaald hebben. Iedereen is bezig met belangrijkere zaken, zoals de winkelruiten of dat zogenaamd belangrijke telefoongesprek. De enige die wel blijven staan en de man met grote bewondering aankijken, dat zijn kinderen. Meestal door hun moeders meegesleurd verder het centrum in, maar af en toe krijgen ze toch de kans om even te luisteren. Tot dat de moeders na een halve minuut wachten ongeduldig verder willen..
.
De muzikant verdient op deze manier redelijk wat geld. Maar toch is hij niet voldaan. Waarom luisteren mensen niet?
.
Hij besluit het te proberen voor een theaterzaal. Daar staat hij weer te spelen op het plein. Wederom verdient hij wel iets, maar zelfs hier, op deze plek, blijven deze muziekliefhebbende theaterklanten niet staan om naar zijn spel te luisteren. Niemand die hem aanmoedigt.
.
Wat bleek, was dat deze man een van de meest luxe violen bespeelde, en dat hij alleen de meeste ingewikkelde stukken van Bach speelde. Foutloos. En de theaterbezoekers maar naar binnen hollen, met hun dure kaartjes voor het orkest..
.
Paulo schrijft eerlijk ook dat hij niet zeker weet of hij wel had staan blijven om te luisteren. Hij weet niet of hij wel was blijven staan om deze muzikant te steunen. Maar hij schrijft wel dat dit iets is waarover we allemaal moeten nadenken.
.
Want wanneer we niet durven of willen kijken en luisteren naar de wezens om ons heen, hoeveel prachtige ervaringen lopen we dan wel niet mis?! Durf te genieten en sta open voor anderen met hun talenten.
.

.
.

Dit heeft mij geinspireerd. Ik heb het altijd al geweten, maar een frisse herinnering kan nooit kwaad.
Ik hoop dat het jou ook geinspireerd heeft.
Bedankt Paulo Coelho en Bagels and Beans..

.
.
.

Paulo Coelho website
Credits foto viool
Bagels and Beans
.
.

 

Update

Jeeeeetje, long time no write! SORRY!
.
Ik ben best wel druk geweest de afgelopen tijd!
.
Voor degene die mij niet op facebook hebben: JA! Ik ben aangenomen op de kunstacademie!
HEEL ERG BEDANKT ALLEMAAL, voor het meeleven, de lieve comments op mijn vorige (bejaarde) blogpost, en nouja, gewoon dat jullie allemaal zo lief en medelevend zijn
.
.

Den Bosch, here I come!

Nu begint het grote avontuur pas echt. Alles gaat veranderen.
Ik ben druk bezig met het zoeken naar een kamer in Den Bosch, één kijkavond al gehad maar kon het niet winnen van een van de 9 anderen geinteresseerden. Geen zorgen, ik ben al aan het verder zoeken. Ik moet na bijna 4,5 jaar stoppen met mijn werk bij Ananda, wat ik ergens wel erg jammer vind. Ik ga na altijd in Haarlem te hebben gewoond verhuizen naar Den Bosch(wat trouwens ook een leuke stad is, ik ben er woensdag geweest). Ik ga na twee jaar weer terug naar het schoolsysteem. Nieuwe mensen. Nieuw werk(Bagels&Beans, Lush, Palaya..?). Nouja, vanalles nieuw. Wel spannend, ik heb er geloof ik wel zin in.
.

Verder heb ik de afgelopen maand amper stil gezeten. Ik reis nog altijd van huis naar huis, dan even terug voor werk, en dan weer verder. Vermoeiend maar ook wel avontuurlijk, het houd je bezig.
.

Party

Vorige week vrijdag had ik een feestje georganiseerd. Twee Amerikaanse vrienden van mij waren twee weken in NL op bezoek, en dat vond ik wel een mooi excuus voor een feestje.

De bedoeling was om met een grote groep mensen lekker te chillen in de duinen. Er waren echt veel leuke mensen gekomen en we hadden een prachtig plekje op een soort open stuk in een bosrijk gebied. We hadden al snel hout verzameld voor het kampvuur(don’t worry, dat was niet onder de bomen en op een zand stuk. We’re hippies after all), en het was meteen al gezellig. Om het half uur werd ik gebeld door vrienden die van uit de bus eraan kwamen, de groep werd steeds groter. De club: Oskar, Imar, Hugo, Patrick, Barth, Jasmin(moest weg toen we naar het strand gingen), Tom, Nick, Allie & Alex(zijn ook niet op het strand geweest), Jack, Micha, Kris, Daphne(meegesleurd door Kris) en ik.
.

Helaas vond de boswachter het allemaal niet zo’n goed idee. Hij wilde dat het vuur werd uitgemaakt, en wij het gebied verlieten. Hij was niet boos, en immers zelf ook ooit jong geweest, en hij gaf ons zelfs nog de tip om naar een bepaalde plek op het strand van Bloemendaal te gaan. Want daar was meestal niet zoveel controle..

Met al onze spullen weer onder onze armen, licht balend maar de situatie ook wel grappig vindend, liepen we terug naar de bushalte. Daar moesten we nog een half uur op wachten en een deel van de groep besloot dat we maar beter konden gaan lopen naar de volgende halte. Daar gingen we dan. Heavily packed en sluipend in het donker. Het laatste stuk alsnog met de bus gereisd. Toen we eenmaal op het strand waren, sjokte we met onze spullen door het zachte zand, tot we een plekje hadden gevonden. We plofte neer en gingen verder met waar we gebleven waren. Kris had van die glazen windkaarsjes mee(die je ook op tafels in restaurants ziet), dus hadden we toch nog wat licht. Rond een uurtje of 4/5, nadat er een paar mensen weer terug naar huis zijn gegaan, besloten we dat we misschien maar eens moesten gaan slapen. Ook aangezien het alweer een klein beetje licht leek te worden.
.

De ‘nacht’(lees: vroege ochtend) was koud en vol zand. We waren dan ook alweer rond 7/8 uur wakker. Het was licht, klam en in alles zat zand. Wel was het nog steeds gezellig, ondanks de enorme brakheid. We hebben nog eventjes op het strand gechilld, ontbeten, ik heb het voor elkaar gekregen om vier mannen(Oskar, Barth, Jack en lange Hugo) te laten limbodansen onder mijn stok, acoustische gitaar van Patrick, en tegen de middag bier gedronken met onze voeten in het zeewater. Zelfs in de bus terug naar Haarlem was het feest.

Uiteraard vonden we nog een week lang overal zand terug..

 .
.

.Efteling

Afgelopen vrijdag ben ik met Oskar, Alex en Allie(die twee Amerikaanse vrienden dus) naar de Efteling geweest! Ik was er al een tijdje niet meer geweest dus het was wel weer erg leuk! We begonnen de dag met een rondje in de Python, de engste achtbaan van de Efteling met 4 over-de-kops Het was vanwege de slechte weersvoorspelling heerlijk rustig in het park, we konden bijna overal zo doorlopen of moesten eventjes in de rij wachten(langste record: 15 minuten voor de Python rond het middaguur). We zijn dus bijna overal wel een paar keer ingeweest! Met name de Vogelrok was bij Os en mij erg populair, een achtbaan in het donker waar je haar heerlijk van gaat wapperen Ook waren we een paar keer in de Vliegende Hollander geweest(mede omdat we het laatste rondje gewoon konden blijven zitten. De wachtrij-ruimte is heel sfeervol, en als je eenmaal aan de beurt bent, stap je een bootje in. Deze neemt je mee naar een donkere ruimte(de nacht van de Vliegende Hollander), waar je wat enge dingen tegen komt. Wat wel gaaf is, is dat het zeker een halve minuut pikkedonker is, je ziet echt niets. Dan voel je ineens wat waterdruppels, wordt de muziek harder en begin je wat gekke dingen te zien. En voordat je het weet ben je ineens in een achtbaangedeelte buiten, in het volle licht. Heel vet gedaan.
Het weer was trouwens prima die dag, we liepen de hele dag in een shirt en hebben maar een keer een beetje regen gehad.

Hieronder een foto van het gebouw van de Vliegende Hollander. See, the weather was perfect!

 

Python, Schommelschip(damn, hoog!), Droomvlucht, Carnaval Festival(klassieker!), Villa Volta, Bobslee, Vogelrok, Spookslot, Dansende Waterlelies, Sprookjesbos, Fata Morgana, Vliegende Hollander(ook vet, mooie decors!), Treintje, Lavendorp, Piraña(waterattractie), we zijn er allemaal in geweest, en in sommige dus zelfs een aantal keer.

Heerlijke dag gehad weer in de Efteling, ik ga graag weer terug!

 .

Tot zover even deze blog, ik heb nog zoveel meer te vertellen maar dat komt wel een andere keer. Ik zal echt proberen vaker te schrijven In de tussentijd schrijf ik regelmatig een kleine update op Facebook(aanrader), daar ben ik dus ook te vinden. 

Lieve kijkbuiskinderen, spreek jullie snel!

PS, ik denk dat er een layout aanpassing aan zit te komen.

 

Verslag: Selectiedag kunstacademie

Allereerst: Iedereen SUPERbedankt voor de vele lieve succes wensen, interesse, facebookberichtjes en reacties op deze blog! Echt, jullie hebt vast geen idee hoe fijn ik dit vind, Super BEDANKT! Knuf!

.

Hier dan een verslag hoe het geweest is. Ik heb er zelf een heel dubbel gevoel over, het wordt echt heel spannend!

.

donderdag 29 april:
Selectiedag op de St. Joost kunstacademie
Half 3, ik lig wakker in bed. Gedachten spoken door mijn hoofd en ik kan maar niet slapen. Een uur later besluit ik dan toch maar naar de wc te gaan en kijk nog even naar de volle maan buiten.. Dan trippel ik weer terug mijn bedje in. Iets voor 4 val ik weer in slaap.

5 Uur, de wekker gaat.. Met het directe besef van de aankomende dag zet ik de stem van Giel op mijn wekkerradio weer uit. Ik strompel de trap af, maak wat brood, en wordt wakker. Kleed me aan, en maak me klaar om weg te gaan. Check-check dubbel check?

Half 7, ik verlaat het huis, en ga op weg naar de trein. Mijn avontuur begint..

.

Eenmaal aangekomen op station Breda ontmoet ik een jongen, met een nog veel grotere porfolio-map onder zijn arm dan dat ik meesjouw. Een aanwezige baard, twee vriendelijke ogen en een grappig hoedje, Vincent. Uiteraard ging hij dezelfde kant op als ik en we kletsen wat tot de bus komt.

Bij de kunstacademie aangekomen vertel ik de meneer achter de balie mijn naam, betaal netjes het te betalen bedrag, en krijg een consumtiebon mee. Als ik op de plek van bestemming aan kom staat er een tafeltje klaar met mijn naam erop. Een vriendelijke man legt mij uit dat ik daar mijn portfolio open neer mag leggen, en daarna het opdrachtenblad mee kan nemen de zaal in, waar een tweede tafeltje op mij wacht. Ik loop de zaal in terwijl mijn voetstappen galmen en ik door zo’n 20 andere in spanning zittende hoofdjes wordt aangestaard. Ik neem plaats en lees de eerste opdracht door:

.

Eerste opdracht:
‘Werk het thema “Zeven dagen, zeven nachten” uit tot een driedimensionaal resultaat..’

En daar was die vriendelijke man weer, hij heette ons welkom, verwees naar de thee/koffie tafel en legde de bedoeling uit. Daarna mochten we aan de slag. Ik verschoof mijn tafeltje in een hoekje naast ingang van de zaal en bekeek de materialentafel.. Karton(van dozen), papier, houtskool, potloden, stiften, oliepastel (krijt), schaar, plakband, lijm..

Het idee had ik al redelijk snel. Ik dacht eerst aan de schepping, waarin God in zeven dagen de aarde zou hebben gecreërd. Daarna bedacht ik me iets beters; Zeven dagen en nachten, een week lang. In één week tijd kan er heel veel gebeuren, je leven kan veranderen. Er sterft iemand, er wordt iemand geboren, je krijgt een nieuwe baan, verhuist of doet een heel interessant nieuw contact of ervaring op.. Ik koos om door te werken met de geboorte, dit is goed visueel weer te geven en tenslotte was ik ook met iets nieuws bezig.

Tijdens het werken kwam er een vrouw naar me toe om te kijken hoe ik te werk ging en me wat vragen te stellen. Ze vond het heel fijn te zien dat ik haar geen hand kon geven aangezien mijn handen helemaal onder de pastelkrijt zaten.. Verder leek ze wel redelijke positief en vond ze dat ik “erg tekenvaardig” ben. Ze gaf verder geen mening, maar ik had er wel een oké gevoel bij.

.

Ik heb een soort mobiel(zo’n hang ding) gemaakt wat de tijd benadrukt. Het bovenste plateau waren twee cirkels, een grote met daarin een kleinere, door een vierspakig wiel aan de onderkant met elkaar verbonden. Op het middelste kleine cirkel maakte ik de zon en maan als één versmolten, als dag en nacht. Op de buitenste cirkel tekende ik twaalf streepjes, net als een klok heeft(symboliseerd tijd), de vier spaken waarmee de twee aan elkaar verbonden waren was als een soort wiel, dat alles(de tijd en dus dagen) in beweging brengt..

Onder dat bovenste plateau hing ik van dubbel ‘gevouwen’ doorzichtig plakband de zeven dagen; een geboorte van een kikker. Aan de eerste ‘spaak’ hing boven in ‘de lucht’ een volle maan, en daaronder net gelegd kikkerdril, met zo’n klein zwart bolletje in het midden. En dan met elke spaak groeit het kikkertje een beetje op, kikkerdril dat bijna uitkomt, kikkervisje, kikkervisje met pootjes en kleiner staartje, etc. Ook de volle maan neemt af naar nieuwe maan. Dit alles symboliseerd de beweging die tijd brengt. Zeven dagen, zeven nachten..

Ik zelf vond dat deze opdracht heel goed ging, ik had oliepastel en stiften gebruikt om te kleuren, en alles hing heel speels, kleurrijk en orgineel in elkaar. Goed gevoel!

.

Tweede opdracht
Nadat de tijd hiervoor op was was er een korte pauze waarin we wat te eten kregen en ik in gesprek kwam met twee meisjes. Na de pauze kregen we de tweede opdracht: Maak drie ansichtkaarten (zoals Boomerang) met het thema ‘Slapeloosheid’..

Deze vond ik iets lastiger maar toch had ik wel wat ideeën in mijn hoofd. Toen ik nog maar net aan het schetsen was kwam er een man naar me toe voor een gesprek. Nou net de man die tijdens het voorstelrondje van de medewerkers niet zo aardig en enthousiast leek.. Ik moest hem volgen naar de ruimte naast de zaal waar het tafeltje was met mijn werk.

.

Het gesprek
“Ik heb je werk al gezien, dus dat hoef je niet meer toe te lichten. En ik ben niet zo’n prater, dus we houden het kort,” was zijn intro. Lichtelijk overvallen door deze welkomstekst probeerde ik me te concentreren op zijn vragen. Tijdens dit gesprek keek hij veel over mij heen, en had ik het idee dat hij snel afgeleid werd door andere dingen. Ook had ik sterk de indruk dat hij op de verkeerde dingen in ging die ik tijdens het gesprek vertelde. Op een gegeven moment zei hij iets dat neerkwam op ‘Wat wil je nou eigenlijk met deze droomdingen/fantasie spul?’ en liet iets vallen als dat daar echt geen behoefte naar is. Mijn tegenargument was dat dat mijn manier van expressie is, en dat het in de kringen, evenementen en concerten, waar ik me in bevind deze beelden juist wél herkend en gewaardeerd worden. En ook heb ik een aantal keer gezegd dat de werken die ik mee had, werken zijn die ik maak omdat ik dat het allerleukste vind om te doen, en dat ik daarnaast ook echt wel andere dingen kan. Maar zijn response daarop was maar vaag. Hij begon iets over dat hij het wilde hebben over mijn ambities en kwam vervolgens met vragen over wat kunst is, en wat de rol van de kunstenaar is enzovoorts.. Niet helemaal relevant lijkt mij? Ik beantwoorde met dat kunst een heel brede rol heeft, waaronder expressie, het inkleuren van de wereld, het illustreren of versieren van iets, en het ontroeren van mensen(ze laten meedromen, aan het nadenken zetten, etc). Hij plaatste dit in het hokje “voor de maatschappij”, ik was het er niet helemaal mee eens maar wachtte wat hij te zeggen had. Hij kwam ook met de vraag “Is illustratie niks voor jou? Als ik dit zo zie werk jij heel erg vanuit jezelf in je eigen wereldje en kunt daarmee goed illustreren. Je snapt dat deze opleiding voor het beroep ‘kunstenaar’ is, en het verschil daartussen?”.. Later bedacht ik me dat deze opmerking eigenlijk wel vreemd is. Als illustrator moet je juist samenwerken met een team, en voor een opdrachtgever en kun je dus juist niet je eigen ding doen, welke vrijheid je wel hebt als kunstenaar. En al snel kapte hij het gesprek af met “Oke, ik ben klaar.” waarbij ik geen ruimte meer voelde tot eventuele wedervragen of verklaringen of andere dingen die ik kwijt wilde.. Verward en balend liep ik terug naar mijn tafeltje in de zaal..

.

Tijdens het uitwerken van de tweede opdracht(Slapeloosheid), was ik in mijn hoofd vooral bezig met het voorgaande gesprek. Ik voelde me steeds onzekerder en bedacht de dingen die ik eigenlijk gezegd zou moeten hebben. Van de drie kaarten vond ik er eentje leuk/goed, de ander wel oké, en de derde lukte echt niet. Ik had wel een leuk idee maar ik had geen motivatie en goed materiaal om het ook daadwerkelijk goed uit te werken.

Nadat de tijd voor de tweede opdracht voorbij was, werden we gevraagd om op ons tafeltje een presentatie te maken van hetgeen dat we gemaakt hadden, en dan je portfolio weer op te ruimen en naar huis te gaan. De docenten zouden ons praktijkwerk beoordelen als iedereen weg was..

.

De uitnodigingsbrief beloofde ons dat we binnen één week een reactie via de post zouden ontvangen, maar doordat er een freakin’ meivakantie tussenzit worden dat twee weken.. Great..

.

Ik heb echt geen idee wat het gaat worden.. Die man van het gesprek deed echt niet enthousiast ofzo(maar de hele dag niet, en bij niemand niet). Wel had ik het idee dat de andere docenten mijn werk ook gezien hebben en in elk geval was de vrouw die mij bezocht tijdens de eerste opdracht wel tevreden met mijn vieze krijt-handen..

.

Spannend!!!!

.

Ik houd jullie op de hoogte..!

.

En nog even dit. Ik zag op de Dashboard van WordPress -waar ik deze blog host- dat deze blog de afgelopen 7 dagen(sinds dat vorige zenuwen artikel) maar liefst 109 keer bekeken is?! o_O

Dus ik was benieuwd: Who’se there?! Of komen jullie gewoon zo vaak hier even langs fietsen om te checken of er al een nieuw artikeltje is..?

 

Zenuwen: donderdag

Aanstaande donderdag is de ‘selectiedag’ van de kunstacademie waar ik graag heen wil komende jaren(St. Joost academie in Den Bosch).. Dan worden alle krielstudenten die daar willen studeren uitgenodigd en gekeken wie er bij de school past en wie niet.

De bedoeling is dat ik dan van 9.30 aanwezig ben in Breda(een ander, groter gebouw van de St. Joost) en mijn portfolio, een map met eerder gemaakte ‘kunstwerken’ mee neem. Ook heb ik via de post twee weken geleden een ‘thuisopdracht’ gekregen die ik ook moet inleveren;

Beeld uit: ‘Het recept van je lievelingseten in 3 tot 5 A4tjes..’ Deze is nu bijna af, ik maak morgen het laatste deel af..

Als ik daar eenmaal ben, krijg ik daar ook ter plekke nog wat materiaal en een opdracht.. En ik moet tijdens een gesprekje hen een idee geven van wie ik ben, wat ik wil, wat ik kan, etc..

Op deze vier punten wordt ik beoordeelt en krijg ik een week later via de post een bericht of ze mij goed genoeg vinden om te komen studeren, of niet.

Spannend!! Aan de ene kant heel leuk, dit is wat ik wil! Aan de andere kant zo dood eng.. Echt zo’n soort talentenjacht.. En dan moet ik ook nog de hele dag(het kan uitlopen tot max. 16.30) in m’n uppie me daar zien te redden.. Miewr! :O

Maargoed, ik weet dat ik het kan, wil en dat het bij mij past! En als ik begin te twijfelen staan er altijd mensen naast mij die zeggen dat ik het wél kan..

Here we go!

.
.

Ander nieuws:
Mijn tas is gisteren, terwijl ik met Oskar in het zonnetje op het gras lag te chillen, in een van de Leidse grachten gevallen.. Het hellinkje waar we op lagen was redelijk stijl, maar toch lag alles goed, dachten we..
Op een gegeven moment zag Oskar dat hij in het water lag en heeft hem er als een speer uitgevist..
Alles zeiknat natuurlijk.. Gelukkig niet veel schade behalve mijn mobiele telefoon.. Die heeft deze zwemles niet overleefd(of hij moet zich morgenochtend bedenken en reanimeren?).. Erg vervelend natuurlijk, nu ben ik al mijn smsjes kwijt en bovendien niet bereikbaar(of ik kan anderen niet bereiken.. )

Als het goed is, is mijn abbonement wel over een klein maandje(21 mei) afgelopen, en kan ik gelukkig een nieuw toestel kiezen.

Geluk bij een ongeluk is dan wel weer -ik blijf een rasoptimist, je weet-, dat ik nét voordat ik het huis verliet besloot om mijn digitale camera thuis te laten. Ik zou die nacht met Oskar in Leiderdorp bij zijn vader logeren en stond ook nog even op het punt om mijn tekenboek(waar zowel schetsen als complete (kleur)tekeningen in zitten..) ook mee te nemen, zodat ik daar nog kon door werken.. Een klein stemmetje in mijn hoofd zei dat ik dat beter niet kon doen, want stel dat er iets met de tas gebeurde, dan zou ik al deze tekeningen kwijt zijn.. Zo net voor de selectiedag..

Lang leve intuïtie, of stom geluk..

.

Moraal van dit verhaal:
Donderdag checkt de kunstacademie of ze mij willen hebben, en ik ben even tijdelijk niet mobiel bereikbaar!

Ik houd jullie uiteraard op de hoogte

 

Tandarts, Californië update en studiekeuzes

Vandaag vind ik mijzelf dapper.

Vandaag moest ik naar de tandarts. Een tijdje geleden is er een stukje van mijn rechter bovenste kies afgebroken, en dat begon drie weken geleden echt enorme pijn te doen. Ik heb toen direct de tandarts gebeld voor een afspraak, maar vandaag hadden ze pas een gaatje(‘Een gaatje prikken bij de tandarts is nooit grappig’). De pijn hield op na ongeveer vijf dagen, en in die dagen kon ik het wel redelijk verdoven met pijnstillers die mijn moeder eerder voor hetzelfde had gekregen.

Daar ging ik dan. Terwijl de tandarts mij onderzocht met dat bekende spiegeltje sprak ze de woorden waar ik al zo bang voor was. Het zou een wortelkanaalbehandeling moeten worden..

Ze zei dat dat zo ongeveer het vervelendste is wat je kan gebeuren, wat je tanden betreft. Mijn kies was zover afgebrokkelt dat het tot mijn zenuw kwam. Hierdoor was het geen gewoon gaatje meer wat gevult moest worden, maar de zenuwen moesten worden dood gemaakt.
Ook had ik aan de linkerkant twee kleine gaatjes(van het alleen maar links eten, vermoed ik. Aangezien het rechts was afgebroken)..

Met een wortelkanaalbehandeling boren ze eerst je kies zover open tot ze goed bij de zenuwen kunnen. Dan maken ze deze stuk met kleine naaldjes/boortjes. Hierna wordt het gapende gat gedicht. 

Gelukkig deed de verdoving geen pijn, maar ik had er uiteindelijk wel meer nodig(volgens mijn moeder heb ik er zeker wel 3-4 gehad..).
Naast dat een wortelkanaalbehandeling opzich al heel vervelend is, was het bij mij inmiddels ook al helemaal gaan ontsteken, én zat het op de meest lastige plek om te behandelen..

Tijdens de behandeling zelf heb ik niet zoveel pijn gehad, gelukkig. De tandarts was heel lief en ze zei zelfs ‘sorry, sorry!’ toen ze me verdoofde met haar naald. Wél was het gewoon héél vervelend en naar gevoel. Normaal gesproken duurt zo’n behandeling 30 minuten. Bij mijn moeder zelfs 15-20. Ik heb er ruim een uur gelegen, stijf van de zenuwen.. Ik heb nog nooit eerder gaatjes oid gehad, dus had totaal geen idee wat er ging gebeuren. Naast dat is een tandarts bezoek, en zeker zo een nooit fijn natuurlijk.

Ik heb nu geen pijn. Maar ik heb nu wel weer die medicijnen moeten gebruiken, want toen de verdovingen begonnen uit te werken voelde ik de pijn al opkomen. Wel ging het eten daarnet lastig(want gevoelig is het nog wel, en de vulling is een beetje te bol waardoor ik mijn kiezen niet makkelijk op elkaar krijg). De tandarts heeft me al gewaarschuwd dat het waarschijnlijk de komende dagen wel pijn blijft doen. Great, pijnstillers met Oud en Nieuw..

Nougoed. Over twee weken moet ik terug en dan boort ze dit tijdelijke cement(om te checken of ik geen pijn meer heb, dus of de zenuwen wel echt dood zijn) uit mijn kies. Dan krijg ik een andere vulling op de plek waar mijn zenuwen zaten, en gewoon in de kies zelf. Brrr..

En dan nog ander nieuws..

Onze reis die we gepland hebben naar Californië kan helaas niet in februari.. Oskar wisselt van universiteit. Nu studeert hij in Nijmegen, maar hij gaat een soortgelijke -maar dan leukere- studie doen in Leiden. Zijn nieuwe periode begint dan in februari, dus dan kunnen we moeilijk meteen twee weken weg gaan. We hopen nu op de meivakantie…

Intussen ben ik zelf ook druk bezig met zoeken naar een vervolg studie. De leukste die ik tot nu toe heb gezien is die in Arnhem, ARTEZ fine arts.
Ik ben ook nog benieuwd naar de kunstacademies in Breda en Den Bosch. Ik was afgelopen tweede Kerstdag bij familie van Oskar in Den Bosch, en de stad leek me heel erg leuk. Ik wilde toch al checken wat voorn academie ze daar hadden, maar nu heb ik helemaal zin om er te kijken.

Toen ik daarnet op internet meer informatie over de kunstacademie van Den Bosch opzocht, zag ik dat deze gekoppeld is aan die in Breda! Ze hebben woensdag 10 februari allebei een Open Dag, en ik ben zeker van plan om er allebei even heen te gaan! (gelukkig liggen Breda en Den Bosch redelijk dicht bij elkaar op de kaart)

Green man, Den Bosch 26-12-09

 

Een studie kiezen blijft lastig.. Ik houd jullie op de hoogte..

Iemand nog plannen met Oud en Nieuw?
Ikzelf vier het met Oskar en wat van zijn vrienden in Nijmegen.. Ben benieuwd maar word vast gezellig

Tegen die tijd weer een nieuwe blog!

Liefs, en wees voorzichtig!

 

Stop collecting stones and start building your castle..

Mijn gedachtes lopen over van inspiratie.

Ik kom net thuis van een mooie herfst middag wandeling met de honden uit het park. Mijn handen en wangen zijn nog koud van de koele lucht. Ik weet niet waar ik moet beginnen met vertellen.. Om zeker te zijn dat ik niets vergeet heb ik net een aantal steekwoorden opgeschreven in mijn kladblok. De woorden die ik nu typ, komen rechtstreeks vanuit mij zonder ergens bij na te denken. WOW.

Zoals altijd liep ik dromerig in de rondte te kijken, te genieten van de gekleurde blaadjes, de frisse herfstwind, de gouden zon, en de honden die langs me heen rennen en af en toe kijken of ik nog in de buurt ben. Zoals altijd zong ik wat deuntjes of liedjes.. Net nadat ik mijn favoriete pad helemaal achterin het park uitliep, kwam ik op het kruispunt. Meestal zit daar een kraai in de boom, en zoals je misschien wel weet; I love crows.

Maar deze keer zat de kraai op de lantaarnpaal, dichter bij de grond. De zon gaf een zwarte glans over haar verenpak, en gaf glans aan haar ogen. Terwijl ik dichterbij kwam keek ze me nieuwsgierig aan. Eventjes stond ik daar stil, kijkend naar de kraai die daar schitterend zat te wezen. Toen kwam er een fietser voorbij en moest ik de honden rondom mij verzamelen zodat er geen ongelukken gebeurden. Automatisch liep ik verder, “Morrigan ancient crone of war, come lift me on your wings” zong ik zonder echt na te denken. Toen ik een paar stappen bij de lantaarnpaal weg was, keek ik om maar vanaf die kant was de kraai niet te zien. Ik liep terug naar mijn eerste plekje onder de paal en keek haar weer aan. Vanuit het niets vroeg ik haar ineens om mij het helpen.. Mij te helpen weer mijn inspiratie, creativiteit en energie terug te geven. Ik neuriede nog wat terwijl ik naar haar keek, en liep toen verder(ik stond ten slotte nog steeds op een soort fietspad, terwijl er drie honden rond mij heen cirkelden). Eerst liep ik in stilte, me niet bewust van wat er net gebeurde. Terwijl ik tussen de geel-groen gekleurde bomen liep zong ik het Morrigan liedje weer.

Ik bedacht me ineens hoe graag ik nu een goede camera had gehad(dat wil ik echt al een hele tijd, een mooie Canon ofzo) zodat ik de schoonheid van alles om ons heen beter zou kunnen vastleggen. Ik bedacht me dat ik misschien eens zou moeten gaan sparen hiervoor, ten slotte ben ik ook over twee maanden jarig. Ik liep nog een tijdje door, en mijn gedachten vloeide over van de een in de ander. Ik dacht aan dingen of ‘skills’ die ik graag had gehad, en ineens voelde ik de energie om er eindelijk eens werk van te maken. In een stroomversnelling vloeide er allerlei ideeën, dromen en gemotiveerde energie door mij heen. In snel tempo verschenen er lijstjes in mijn gedachten.. Op de een of andere manier gaat dit het beste in het Engels..

To learn:
+ About nature, herbs
+ Be able designing and create own clothes
+ How to use more creativity and materials to work with
+ How to draw celtic designs and knots
+ Even more about ancient cultures and religions(Celts, Vikings, but also Buddhism and such)
+ More about symbols
+ More about website editing (html+css)

To become:
+ More selfdisciplined
+ Aware
+ Better healthcondition
+ More adventurous

To get, saving money for:
+ Good camera
+ MP3player
+ Senjo wintercoat
+ Extra boekenkast
+ Hoekbureau
+ To travel, finally
+ Extern geheugen voor computer

(Smallish) things I would like to happen (finally..):
+ Get my stag antler’s on my wall
+ A beserk house and bedroom cleaning
+ Get another bed!
+ Planken aan m´n muur!
+ Get studs  in my wall so I can hang up some paintings

To stop/get rid of:
- Be ashamed
- To hide
- Push things fowards(“tomorrow”)
- Accepting in stead of getting into confrontation

To start:
+ Looking for education
+ Get my personal website back online
+ Bringing art back in my life (I realise I missed it!)
+ To socialise more with my mom and brother
+ Getting back into paranormal activities (Sensing and stuff..)
+ Bringing ‘The law of attraction’ into my life, it’s worth a try..?
+ Get the things done I pushed away for quite a while (visit the doctor, some financial and stupid stuff)
+ Reading more books
+ To decorate my altar according to the Wheel again
+ Stimulate myself to create!

What I’m going to start with as soon as I finished this blog:
+ Email Daniëlle, asking if she still would like to paint with me sometimes
+ Bedroom cleaning!

+ A blogpost about things I’m thankful and happy with(to balance all these things I would like to change/I’m unhappy with)

I think it is time for me to finally life up to this sentence I carry with me for years now;
STOP COLLECTING stones, and START BUILDING your castle..
I think that’s one of my biggest problems; to actually start with something, in stead of thinking it will happen some day, or just simply push it away..

(deze foto heb ik een paar weken terug in bos in Nijmegen gemaakt <3 )

 

Mandragora

Zoals ik twee blogs geleden al schreef;
Ik onthoud bijna nooit mijn dromen.. Iets wat ik opzich erg jammer vind, maar het is niet echt iets wat je zomaar eventjes verandert..

Maar vannacht werd ik eventjes wakker, net na een droom. Ik kon me deze nog redelijk herrinneren op dat moment en vond hem zo vreemd dat ik het onderwerp opschreef om de ochtend erna weer te vinden; “Mandragora”

Ik liep door een bos of park, en ik was er niet alleen maar met een groepje mensen. Ik weet niet precies wie er bij me was, maar ik weet zeker dat Oskar er ook bij was.
Ik liep een heuvel over, en daar zag ik twee bruine dingen uit het gras steken. Het was heel duidelijk; een groen stuk gras, zonder andere plantjes of bloemetjes, met dan ineens twee uitstekende delen. Ik liep er alleen op af, en zag dat het twee mandragora’s waren. Ik vond dit heel vreemd, en was heel enthousiast op hetzelfde moment. Mijn nieuwsgierigheid dwong me er een uit de grond te halen(ik had een soort bewustzijn dat dit kon en hun geen pijn zou doen)..
Ik pakte de dichtsbijzijnde vast, en trok hem met een ruk uit de aarde. Ik verwonderde mezelf over zijn menselijke uiterlijk, zijn gezicht en zijn kleine bewegingen; het leefde.
Ik herrinnerde me de mythe over de mandragora; Zodra ze ontwaken vanuit de aarde, zullen ze schreeuwen, zo hard en angstaanjagend, (bijna) dodelijk..
Dus nog voordat hij ontwaakte, stopte ik hem weer terug in de aarde. Ik was zo opgewonden over deze vondst.. Ik riep Oskar, hij moest dit ook zien!

Ik vertelde hem wat ik gevonden had, en we kropen naast de tweede mandragora, twee meter verderop van de andere vandaan. Oskar pakte hem vast, en trok hem uit de aarde. Ook hij was verwonderd, en ik wilde hem net waarschuwen over de schreeuw, maar ik geloof dat het net te laat was.

Mijn droom werd vager, chaotisch. Ik geloof dat ik riep dat iedereen, want de rest van de groep had onze vondst inmiddels ook door, zijn oren moest bedekken en moest weglopen. En tegen Oskar dat de mandragora weer terug de aarde inmoest.

En dit klinkt allemaal heel vaag, en vooral ook negatief. Maar dat was niet het gevoel wat ik ervan had toen ik wakker werd. Ik weet ook niet meer zeker hoe het precies afliep, en of de mandragora uiteindelijk ook daadwerkelijk geschreeuwd had of dat mijn acties meer een soort van voorbehoeds maatregelen waren.. Terwijl ik dit schrijf denk ik eigenlijk van wel, want ik kan me geen geschreeuw en paniek herrinneren..

 

Mijn ideeën van uitleg, deze uitleg klinkt mij het meest logisch.
-dus niet opgezocht in boeken of internet-

Heuvel:
Mystieke plek, de plek voor elfen en mythische wezens, denk ook aan grafheuvels etc.
Maar ook gewoon een ophoging, dichterbij de lucht/hemel.

Mandragora:
Alruin. Wortel, plant.
Er gaan vele verhalen over deze plant. Hij zou magische krachten bezitten.
“Mythisch en mysterieus is mandragora, de magische plant bij uitstek. In veel culturen en religies werd hij zeer hoog geschat. In de bijbel bij voorbeeld wordt de plant meerdere malen vermeld., waarvan dan de eerste maal, als afrodisica, in de ontstaansgeschiedenis Genesis, hoofdstuk 30, verzen 14, 15 en 16. Verder ook on bovengeciteerd liefdeslied van Salomo, een van de poëtische hoogtepunten van de bijbel, waarin overigens heel wat kruiden worden vermeld. Afbeeldingen van mandragora kwamen voor op de gewaden van de Egyptische farao’s en in de bloemenkrans die bij Tut-Anch-Amon werd gevonden, waren mandragora’s gevlochten. Middeleeuwse tovenaars zagen de plant vanwege zijn antropomorfe uiterlijk als een wezen dat precies op de grens tussen flora- en faunarijk stond.
Bron: http://www.innoxia.com/mandragora.htm

“Daaropvolgend werd de aarde rond de plant losgewoeld, ook weer met behulp van een bepaald instrument. De oren van de vermetele waren dichtgestopt met was, zodat wanneer de plant door hem, of door een hond, met een koord uit de grond werd getrokken de doodschreeuw van de mandragora niet zou worden gehoord. Deze schreeuw zou onmiddellijk krankzinnigheid tot gevolg hebben. Wanneer een hond werd gebruikt in het ritueel stierf die meestal meteen wanneer de schreeuw van de plant door de duisternis weerklonk, zo werd beweerd.”

“Hoe fantastisch het ook mag klinken, veel oude verhalen over mandragora berusten op waarheid. De plant heeft een grote vlezige wortel die een zekere gelijkenis vertoont met een menselijk figuur. De plant heeft een vreemde geur, die sommigen aangenaam vinden en andere allesbehalve, en de plant heeft zeker narcotische eigenschappen. [....] Misschien nog het vreemdst van al, het geloof dat mandragora bij nacht licht geeft, heeft ook een feitelijke basis. Om een of andere reden zijn de bladeren aanlokkelijk voor glimwormen en het zijn deze kleine wezentjes, met hun merkwaardige groene lichtschijn, die de plant doen gloeien in de duistenis. [....] Zelfs het verhaal over de mandragora die schreeuwt als hij uit de grond wordt getrokken, bevat op zijn minst een greintje waarheid vanwaaruit de legende kon ontstaan. Planten met grote vlezige wortels groeien gewoonlijk op vochtige plaatsen en wanneer ze langzaam uit de grond worden getrokken, is het zeer waarschijnlijk dat ze een piepend geluid maken.”
‘An ABC of Witchcraft, past and present’ – Doreen Valiente

Daglicht
Ik geloof dat het dag was in mijn droom. Een periode wanneer alles verlicht wordt door de zon, en alles dus duidelijk te zien is. Helderheid. Veiligheid.

Waarschuwen
De rest waarschuwen voor de schreeuw, en wat daarop volgt. Beschermend.

Groen
Ik herrinner me veel groen om ons heen, we waren dan ook in een bos of park. Een plek waar ik me sowieso altijd heel fijn en veilig voel. Maar ook een plek voor vruchtbaarheid(op meerdere gebieden). Maar natuur zie ik ook als onze Bron, het begin. Leven.

Vondst
Ik vond de twee mandragora’s, twee bijzondere dingen of wezens. Een soort ontmoeting, zou je kunnen zeggen.

Twee
Ik vond twee mandragora’s in de grond.
Twee is niet alleen(net zoals ik dus sinds een maand); compleet, relaties.  Een stapje verder. Evenwicht.

Schreeuw
Ik weet dus niet zeker of de tweede mandragora geschreeuwd had. Maar dit zou te maken kunnen hebben met verandering, beweging, wakker worden. Of misschien wel waarschuwing.

Geworteld persoon
Maar wat nou als ik de mandragora zie als een geworteld persoon, net zoals hij beschreven wordt in verschillende folklore(ook te zien op de afbeelding hieronder). Dan is dat weer een veel terugkomend favoriet onderwerp van mijzelf; natuurwezens; wezens van de natuur; Green Man. Leven.
Geworteld persoon = ge-aard, down to earth, op zijn plek.

 

Hmmm, interesting!

 

Mijn droom.. 12-08-09

Okay, ik werd dus net wakker, opzich heel fijn natuurlijk, uit zo’n vreemde droom..

Ik droom voor mijn gevoel heel weinig de laatste tijd, of in ieder geval kan ik me er weinig van herrinneren als ik wakker word. Maar deze droom was zo helder. Ik weet nog zoveel details..

Ik was in mijn droom blijkbaar op zoek naar iets, ik geloof iets van een antiek-uitziende ketting o.i.d. (mijn zoektocht naar steampunk/pirate stuff voor Patrick’s Talk-Like-A-Pirate-party van vandeweek misschien?) en ik was bij een aantal rommel-/antiekwinkeltjes naar binnen gestapt. De winkeltjes hadden blijkbaar niet wat ik zocht, maar een van de verkopers had mijn naam en telefoonnummer genoteerd en zou nog eens in zijn voorraad thuis gaan kijken.

-dan wordt mijn herrinnering weer wat vaag en gaan we verder op hetvolgende moment;-

Mijn telefoon gaat en ik neem op. De verkoper. Hij had wel wat dingetjes gevonden en wilde ergens afspreken om ze aan mij te laten zien. We spraken ‘morgen’ af. Diezelfde dag belde hij terug om te vragen of het ook ‘deze avond’ kon. Ik voelde me moe en wist nog niet zeker of ik daar zin in had, de man had ook heel chagerijnig aan de telefoon geklonken, en zei dat ik nog niet zeker wist of ik dan wel kon en even het een en ander moest verschuiven en hem daar over zou terug bellen.

Ik was terug gelopen naar een soort van hotel, waar ik blijkbaar vaak kwam. Niet als gast, maar als “dochter/vriendin van…” een ‘belangrijk’ iemand die daar werkte.. Ik zag dat degene op wie ik wachtte nog even bezig was, dus ik ging, zoals ik volgens mij wel vaker deed, aan een van de lange tafels in het hotelrestaurant zitten. De zaal was groot, vierkant. Er stonden vier of vijf grote langwerpige donkerhouten tafels. De muren waren bourdeaux rood, en er hingen fluwelen gordijnenvoor de grote ramen, de stoelen waren hier ook mee bekleed. Ik ging naast een dikke, maar lief uitziende, zwarte vrouw zitten. Ik weet niet zeker of ik haar kende of niet.
Tegenover ons zat een wat ouder mannetje mij aan te kijken met een hele vreemde lach op zijn gezicht. Alsof hij me net betrapte op iets.. Hij had een langwerpig gezicht met rimpels en hij was kalend. Hij droeg sombere kleding, veel grijs en net-geen-echte kleuren, vaag beige/grijs ofzo.
Hij begon tegen me te praten, en uit zijn vragen begreep ik dat hij die man was van het winkeltje die ik eerder aan de telefoon had gesproken. Hij deed heel wantrouwend tegen me, alsof alles wat ik zei gelogen was. Waarom hij dat deed weet ik niet, misschien nam hij me niet serieus omdat ik zo jong was? Hij zei dat het “onzin” was dat ik had gezegt dat ik had moeten kijken of ik tijd zou hebben die avond. Omdat ik nu ook niks aan het doen was, volgens hem. Ik probeerde mezelf te verdedigen maar prettig voelde het niet.

Er kwam een tweede man binnen, hij had een wat prettigere energie merkte ik meteen. Hij excuseerde dat hij blijkbaar laat was, en ging aan de kop van de tafel zitten. Hij zei dat hij wel “wat meer gevonden had”. Blijkbaar wilde deze mannen dus alsnog het een en ander aan mij verkopen. Ik had zelf allang zo iets van laat het maar, maar ik durfte niet weg te lopen. Dus ik bleef zitten en afwachten hoe ik mezelf hieruit ging redden.

De mannen pakte allebei hun koffers, en haalden voorzichtig allemaal kettingen en rommeltjes tevoorschijn en spreidde deze uit over de tafel. Er was geloofik een derde man aangeschoven, maar in mijn herinnering uit mijn droom hoor ik ook een vrouwenstem(en ik geloof niet van die mevrouw die naast mij zat). In ieder geval zaten de drie mannen rondom mij, en dat alleen al voelde niet zo prettig. Toen ze daarna met allerlei spulletjes gingen lopen zwaaien om mij te laten zien(lees: proberen te verkopen), voelde ik me al helemaal verschrikkelijk. Ik probeerde met luchtige opmerkingen eronder uit te komen, en de eerste man deed nogsteeds heel chagerijnig en wantrouwend tegen me. De tweede man had al snel 4 kettinkjes in zijn hand van edelstenen, ik nam deze over en herkende de steensoorten. “Larimar. Lapis Lazuli. Robijn? en…” De laatste bekeek ik wat beter. De mannen aan tafel waren stil geworden en keken mij met grote ogen aan, alsof ik net een fantastisch kunstje had gedaan. Nog voordat ik de laatste ketting goed kon bekijken, griste de tweede man de kettinkjes enthousiast uit mijn handen. “Blauwe tourmalijn was die laatste!” riep hij blij, hij frommelde nog wat in zijn koffer en pakte nogmeer stenen, en legde die voor mij neer. De eerste chagerijnige man leek ook een beetje onder de indruk te zijn, en pakte een hangertje van tafel. “Kijk, dit is rozenkwarts met groen erin, dat kan toch niet?” Ik nam de steen aan en zag dat dit geen rozenkwarts was, rozenkwarts is roze-achtig en een beetje doorzichtig. Dit was niet doorzichtig en had dezelfde tekens en kringen als je ook bij agaat ziet. “Dit is geen rozenkwarts, dit is agaat.” zei ik dus. De chagerijnige man klaarde op en was blijkbaar blij met deze ‘ontdekking’.
De tweede man wachtte ongeduldig tot ik de stenen die hij voor me had neergelegd ook kon beschrijven, en het drietal(of viertal) mensen was blijkbaar nogal onder de indruk.

Toen werd ik half wakker en realiseerde me nog heel goed wat ik gedroomd had. Ik had mijn ogen dicht kunnen doen en proberen verder te dromen om te zien hoe het zou aflopen. Maar ik wilde deze heldere herrinnering(letterlijk her-inner-ing misschien) niet kwijtraken en opschrijven!
-Ik was me zo hard aan het concentreren op het niet vergeten dat ik het Senseo koffie apparaat heb aangezet terwijl het klepje nog openstond en er nog geen koffiepad inlag.. Hoezo dagdromen? xD -

Tja. Rare, rare droom..
Terwijl ik dit schreef heb ik nagedacht over wat er voor rare kronkels inzitten.

* Zoektocht
Ik ben dus opzoek naar materie, een ketting o.i.d…
Ik kan soms zó’n hekel hebben aan mensen die alleen maar bezig zijn met materie.. Ook als ik zelf weer iets “nodig” heb, kan ik daar soms van walgen. (ik hou ook niet zo van shoppen.. Soms moet ik mezelf er echt toe aanzetten, of erger nog; andere mensen zeggen dat ze me echt moeten helpen met het vinden van een…) Hoewel vaak als ik dan eenmaal iets heb gevonden, kan ik daar wel blij van worden. (en ook dat voelt heel dubbelzinnig)
Ik hou niet van deze consumeringsmaatschappij waar we in leven, maar het schijnt dat we niet meer zonder kunnen. Al die stomme reclames en trucjes waar we maar in blijven trappen. En het meest suffe; ik ben me er vaak van bewust, maar je kunt er niks mee. “Hebben, hebben, hebben”, heel vervelend. En toch, we doen het allemaal. Maargoed, ik dwaal af van mijn droom.

* Afspreken
Opzich al vreemd om “ergens” af te spreken, en niet gewoon bij hem in zijn winkel? In mijn droom leek het redelijk normaal volgens mij, of hadden we zelfs nog geen plek besproken en zei hij alleen dat hij “iets” gevonden had.

* Geschiedenis
Ik kom nooit in hotels! Maar toch was het beeld heel duidelijk, rode bekleding en goudkleurige versierselen. Alsof er ieder moment een groot historisch bal ging beginnen..

* Het mannetje zat ineens in het hotel, recht tegenover mij. WTF?

* Onderschat
Ik werd onderschat, zoals dat wel vaker gebeurd eigenlijk(merk ik af en toe nog wel eens bij Ananda, waar ik dus werk. Maar gelukkig zijn er ook heel veel mensen die me als gelijke behandelen). Het mannetje vond waarschijnlijk dat hij zijn tijd verdeed aan mij, sukkel. Had dat dan niet gedaan.

* Edelstenenkennis
Tja, na ruim 3,5 jaar in een newage winkel werken met toch al een interesse voor edelstenen leer je sowiets wel. In mijn droom zag ik dus ook heel duidelijk de steensoorten voor me, en ik heb ze in mijn droom ook echt bekeken zoals ik ook wel eens in de winkel doe, als een klant met de vraag komt; “Weet u welke steen dit is?”

* Blijdschap
De mannetjes waren blijkbaar blij dat ze iemand hadden gevonden die hun stenen kon ontcijferen? Misschien omdat ze ze nu professioneler konden presenteren aan hun toch al weinige winkelpubliek?
Vaaaaag!
Maar ik moest het even uittypen!