Op deze mooie Samhain herfstavond laat ik verschillende dingen achter me en focus ik op de komende tijd en transformatie. Samhain, avond van de dood. Om morgen het vernieuwde leven te beginnen.
Wat ik vanavond achter mij laat, zijn onzekerheden, teleurstellingen en verdriet van de afgelopen tijd.
Het gevoel van falen, het gevoel van niet goed genoeg zijn. Het gevoel van verlies en van laten gaan. Het gevoel van in de steek gelaten worden.
Ik laat het los.
Wat ik ook achter mij laat is mijn relatie met Oskar. Het is na ruim twee jaar intensief samen zijn al een kleine twee weken uit.
Hoe jammer en vervelend dit ook is, soms moet je toegeven. In dit geval moest ik toegeven dat wij twee te verschillend zijn en elkaar op die manier onbedoeld kwetsten. Ik moest toegeven dat we samen goed overweg kunnen maar als koppel niet goed passen. We hebben het sprookjesboek dichtgeslagen. Dat doet zeker eventjes zeer en is onwennig. En net als in het boek van Bilbo zijn nog wat bladzijden achter in dat boek blanco gelaten, voor een nieuw hoofdstuk. Om eventueel, als alles een beetje gezakt is, als vrienden verder te kunnen gaan.
Ik laat het los.
Ik laat het allemaal achter me. De lessen neem ik mee maar het zware laat ik liggen.
Vandaag is het wiel gedraaid. En met het wiel draai ik mee. Verder.
Ik focus me op de zaken die ik wil gaan regelen. Ik focus me op vriendschappen en nieuwe contacten. Ik focus me op toekomst, op de academie of gewoon lekker voor mezelf. Ik focus me op nieuwe ervaringen.
Ik sta er voor open.
Zo. En nu dan echt!
.
.
.
.
.
Astrid
November 1, 2011 at 14:07
Jeej… Sterkte! Met alles. Het is echt letterlijk een kwestie van het donker omarmen voor jou… Liefs Astrid
Simbelmyne Hills
November 1, 2011 at 14:11
Hee Astrid!
Ja, dat klopt wel. Op het moment spelen er verschillende dingen. Met deze blogpost die ik gisternacht schreef heb ik dat inderdaad geprobeerd te omarmen. Samhain leek me hier een mooi moment voor, ik hikte er al een tijdje tegen aan. Na het schrijven voel me wat lichter, ik denk dat ik weer een stapje verder ben
Bedankt voor het meelezen en -leven.
Liefs!
loeteos
November 1, 2011 at 19:24
Even een reactie van Loetebuurmanmeneer…
Soms moet je iets achterlaten om verder te kunnen….maar ieder eind is ook een nieuw begin.
De pijn van het falen zal ruimte vrijmaken voor (interessante) nieuwe contacten…
Vertrouw op je eigen intuitie en blijf in jezelf geloven……dat doen wij ook…;-)
Een dikke (reiki) hugg van de buurmanmeneer……….
Simbelmyne Hills
November 3, 2011 at 09:31
Hoera voor intuitie!
En bedankt voor je reactie Loet
feolankvothe
November 9, 2011 at 22:54
Hey Charlotte,
Ik schrok wel heel eventjes toen ik dit zag, in mijn ogen waren jullie een prachtstel. Natuurlijk ken ik jullie beide dan ook niet goed, maar zo merk je ook wel dat je zoveel niet ziet of weet. Practisch niemand weet wat er achter deuren en ramen schuilgaat.
Het zal vast erg moeilijk zijn geweest, en waarschijnlijk nog steeds zo zijn.
Soms gaat de rivier de ingeslagen weg in die jij wil volgen, maar denk de stroming daar anders over. Dan kan je zwemmen of peddelen tot je niet meer kan, maar uiteindelijk -of je wilt of niet- kan je niet meer. Wordt je meegesleurd door de stroming die altijd al op de loer heeft gelegen.
Sterkte, ik hoop dat het goed met je gaat!
Groetjes Graham
Simbelmyne Hills
November 10, 2011 at 00:20
Hee lieve Tessa, Feolan, Graham.
Ja, je bent niet de eerste die ons als een soort prachtstel herinnerde. In principe was dat ook zo, tot een bepaalde hoogte.
Het is zoals je schrijft, je probeert te zwemmen en peddelen en op een gegeven moment komt de confrontatie weer en kun je stug doorgaan of de meest wijze zijn en loslaten.
Dank je wel voor je berichtje!
Dikke knuffel!
Andre Bor
November 21, 2011 at 14:53
Tsjonge, daar heb inderdaad tijd voor nodig. Loslaten is pijnlijk. Ik wens je (jullie allebei) veel goede nieuwe verbeteringen toe.