Arnoud

Arnoud is heel erg ziek.
Een aantal weken geleden kreeg hij te horen dat hij ziek was. Heel ernstig ziek. Hij kan niet meer genezen worden.

Met Arnoud heb ik vier jaar samen gewerkt bij Ananda. Toen ik daar als kersverse en piepjonge winkelmedewerkster begon werkte hij er al een tijdje. Zo heb ik vier jaar lang, elke vrijdag(en soms ook met andere dagen erbij) samen met hem de winkel draaiende gehouden. Hij richtte zich als specialisatie op de in- en verkoop van de boeken. Op vrijdag kwam altijd weer een nieuwe lading binnen dus was hij vooral daar mee bezig.
Maar toch, we hadden van die gezellige onderonsjes. Eventjes samen aan de thee. En dan, of, als de winkel weer dicht was konden we hele verhalen delen. Bijvoorbeeld over de reizen die hij vroeger gemaakt heeft, over zijn vrouw Sandra, of over hun kleine mannetje Daan en hoe de kleine gek was op het kijken naar treinen..

Ik heb Arnoud leren kennen als een die altijd heel veel wil, heel veel kan, maar tegelijkertijd eigenlijk altijd in tijdnood zit. En als hij het op de werkvloer druk had, had hij toch ook vaak wel van die kleine dingetjes.. Even een knipoog of een lach wanneer ik hem zijn koud geworden thee kwam brengen. Een harde werker, maar wel een die het door had wanneer iemand zich down voelde. Type: trui of Indiaas shirt, fluwelen ribbroek, bronzen boeddha hanger om zijn nek, brilletje, kort donker haar. Een vrolijk figuur met interessante verhalen.

Maar nu is hij dus ziek. Er is kort geleden alvleesklierkanker bij hem ontdekt. Niet veel later kwam daar nog nierkanker met flink wat uitzaaïngen bij. De doktoren kunnen hem niet meer redden.

Hij houdt ons zodra hij kan(d.w.z. wanneer hij voldoende energie en niet teveel pijn heeft) op de hoogte via een soort nieuwsbrief die hij schrijft. Ik vind het zo knap en ontroerend hoe hij zijn situatie kan beschrijven. De ups en de downs. Hij probeert nuchter te blijven maar is ook mans genoeg om ook zijn angsten te delen. Hij schrijft over zijn grote dankbaarheid voor iedereen die met hun mee leeft. Ook schrijft hij over zijn veranderende kijk op de wereld. Vanochtend vond ik weer een nieuw bericht van hem in mijn inbox. Ik wil graag een stukje met jullie delen.

¨- Op dit punt een welgemeend – niet belerend bedoeld – advies voor de rest van je leven aan iedereen die dit leest: Als je dorst hebt, en je neemt dan bvb een glas water, of in de kroeg een biertje, sta daar af en toe dan eens extra bij stil. Niet voor mij, maar voor jezelf.
Heel even maar, vijf of tien seconden is genoeg. Je hebt er geen idee van hoe kostbaar dat moment van het lessen van je dorst is. Adem even in en uit voor je begint met drinken, wees dankbaar voor de wonderen die er met elkaar toe hebben geleid dat je daar staat met je goedgevulde glas in je hand. Kijk indien van toepassing je gezelschap even aandachtig aan, voor wie hetzelfde geldt, en neem dan een slok.
Proef hoe het vocht bij je binnenkomt en wat het met je doet. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, een glaasje achterover slaan.
Geloof me, van waar ik nu sta, weet ik dat het niet zo is. Natuurlijk weten we dit allemaal wel van binnen, maar echt, stilstaan bij zulke simpele dingen kunnen je leven een compleet andere, verrijkende draai geven, als je dit af en toe weet toe te passen… ¨

.
Ik wil Arnoud, Sandra en Daan heel superveel kracht, moed en sterkte wensen.
.
.
¨Dit soort dingen komen altijd onverwachts. Je kijkt ineens heel anders naar je vrienden en familie. Zo bijzonder dat ze leven.¨ – Andre J. C. Bor
.
.
Aan de lezers van mijn blog:
Wanneer jullie op deze blogpost willen reageren, richt je dan alsjeblieft tot Arnoud.
Ik ga deze post ook naar hem toesturen.
Dankjewel.