Nieuw avontuur tegemoet

Zoals ik in mijn vorige blogpost al heel subtiel liet doorschemeren…

Ik ben verliefd geworden.

In eerste instantie heb ik dat geprobeerd weg te duwen.
Stel nou, het zou ineens toch wederzijds zijn, dan zou het zeker niet de meest optimale relatie worden.. Het zou lang niet altijd even makkelijk worden..

Maar toen bleek, inderdaad, het toch wederzijds te zijn..
Ja, en dan?
Wijsheid? Of toch voor gevoel kiezen?
Dat tweede. Uiteraard. Die 700 km tussen ons, die overbruggen we wel.

Ik ken hem al een tijdje, ik denk nu ongeveer een jaar.
Ik had een keer een berichtje achtergelaten op zijn youtubekanaal over de folkmetal covers die hij opgenomen heeft. Hij kwam toen toevallig net thuis van zijn 9 maanden rondreis door Nieuw-Zeeland en stuurde een berichtje terug. We mailden heen en weer en er ontstond een internet-vriendschap.

Vorig jaar augustus hebben we elkaar voor het eerst in het echt ontmoet. Hij kwam voor een weekje naar Nederland en dus spraken we af. Er werd veel muziek gemaakt en we bezochten twee van mijn muzikale vrienden (eentje die hij zelf toevallig ook al kende via internet). Het was leuk. In die tijd had ik zelf nog een relatie en was er niets aan de hand verder. Gewoon ontspannen en gezellig.

Na zijn bezoek in Nederland meldde ik me aan op het forum waar hij en Hanna elkaar dus al van kenden en zo leerde ik hem weer beter kennen. Zijn manier van reageren op andere forumleden, de dingen waar hij voor kiest om over te schrijven op het forum of gewoon onderwerpen waar we nog niet over gemaild hadden. Ik vond hem aardig en interessant.

Rond de tijd dat mijn vorige relatie uitging stond mijn internetgebruik op een lager pitje. Ik had hem al even niet meer gesproken maar had een brief gestuurd om bij te kletsen. We begonnen ook met webcam gesprekken via Skype.
Er leek iets te veranderen en voordat we het echt doorhadden, zaten we zomaar ineens zeven uur via de webcams te kletsen.. En zo ging dat dan, elke avond weer een paar uur..

Ik merkte dat ik overdag begon toe te leven naar de avond, omdat ik hem dan altijd sprak en realiseerde me dat ik misschien iets té geïnteresseerd werd.. Ik werd verliefd., iets zeldzaams voor mij. Meestal, als ik iemand dan wel leuk vond, dan was dat net niet genoeg om er iets meer mee te beginnen. Of het was snel gewoon weer voorbij. Lost interest, sorry, thank you. Maar hij bleef me maar verassen, verbazen. Hij maakte me nieuwsgierig.

Prachtig, ja.
Perfect toch, zou je zeggen? Ja, maar…
Deze meneer woont dus helemaal in Dresden.
Om even een beeld voor je te schetsen, dat ligt in Duitsland maar dan bijna tegen de Tsjechische grens aan.
Zevenhonderd kilometer verderop.
En nu?

Ik besloot voor mezelf om maart te laten beslissen.
Halverwege maart zou hij twee weken op bezoek komen voor o.a. Paganfest. Want wat kun je nou eigenlijk aflezen, zo via de computer? Hoeveel daarvan is eigenlijk waar en hoeveel is fantasie?
En toen het dan eindelijk maart was.. En dat we dan weer recht tegenover elkaar stonden, was het duidelijk. Het wás wederzijds.

Het is intussen zes weken geleden dat we afscheid namen bij de trein die hem na twee weken samen zijn mee naar zijn huis nam.
Nog steeds Skypen(wat een uitvinden zeg!) we elke avond en schrijven we naar elkaar. En gelukkig vinden we reizen allebei ook niet erg.
Ik ben zelfs, avontuurlijke globetrotter die ik ben, al twee keer helemaal alleen, met trein en carshare constructies, naar hem in Dresden gereisd.

Er zijn zoveel dingen die ik zo in hem waardeer. Respecteer. Hij inspireert me en ik heb het gevoel ontpannen en mezelf te kunnen zijn. Fijn!

En wat eigenlijk ook wel grappig is..
De tweede dag dat hij hier in maart was, was dus ook Paganfest in Tilburg. Zoals ik al eerder ergens schreef kwamen daar ook een aantal mensen die we allebei kennen van het forum naar toe en er bleven een aantal bij mij logeren. En een van hen zagen we alleen tijdens het concert, maar ze stuurde me de ochtend na Paganfest meteen een mailtje.. ¨I hope it’s not too forward of me to say this, but…I don’t know if you guys are a couple, but if you’re not, you probably should be. ; ) YOU ARE SO DARN CUTE TOGETHER, SERIOUSLY. I actually thought you guys would be a cute couple even before we met in person.¨
Lol, dat was zelfs nog voordat we zelf ook durfte toegeven en naar mijn idee was er naar de buitenwereld ook nog niks te zien.

De afstand is lastig maar gelukkig zijn we allebei zelfstandig en geduldig. En eigenlijk heb ik het overdag al zo druk met vanalles dat ik bijna geen tijd heb om hem vreselijk erg te gaan missen. Dat we elkaar niet zo heel vaak zouden kunnen gaan zien, is iets wat we van tevoren wisten en waar we allebei voor kozen toen we dit aangingen. En tot zover gaat het goed.
Voor je het weet is de dag voorbij en spreek je elkaar ´s avonds weer. Het helpt om elkaar elke dag te zien en spreken via de webcam. En wat ook magisch werkt is om een datum te hebben om elkaar weer te zien, zodat je iets hebt om naar uit te kijken.

Nougoed. Ik ben blij en dankbaar.

 

Hartezaken

En toen ineens hoorde jullie eventjes niets meer van mij via mijn blog. Ik heb het dan ook vreselijk druk de laatste tijd. En wanneer ik het dan eventjes rustig heb ben ik vaak te moe om nog te schrijven.
Dat of er spelen gewoon situaties waarvan ik nog onzeker was wat ik erover kon vertellen.

Tja, waar begin je dan, na zo´n lange stilte.
Gewoon waar we gebleven waren?
Zullen we even bijkletsen?

Inmiddels zit ik al in mijn tweede periode op de kunstacademie als illustratiestudent.
Het gaat best goed op school. Vorige periode haalde ik voldoendes en kreeg ik goede kritieken. We hebben intussen weer onze eigen werkplekjes ingericht in het klaslokaal en dat opzich is al rede voor een feestje. Zo heerlijk dat ik gewoon weer een eigen hoekje in het lokaal heb, waar ik de dingen weer precies zo terug vind als dat ik ze achterliet.
Ik mis mijn klasgenootjes van vorig jaar wel, maar gelukkig zie ik Koes natuurlijk nog bijna elke dag en kom ik de anderen ook vaak in de gangen tegen.

Daarnaast ben ik natuurlijk ook nogsteeds bezig met het 365 foto project.
Op dit moment loop ik een beetje achter met uploaden, maar ik heb van de meeste dagen wel de foto´s. Vanwege de drukte kwam het er even niet van maar ik ga mijn best doen om komende week weer helemaal up to date te zijn. Stay tuned! Ik doe het project in elk geval wel nog steeds met veel plezier.

Uiteraard ben ik naast de illustraties ook gewoon verder gegaan met mijn eigen persoonlijke inzichten.
Ik heb het gevoel alsof er weer een mooie transformatie heeft plaatsgevonden. Ik zal jullie niet vervelen met de details maar ik voel me wel een beetje anders. Het gekke is ook dat ik, vooral in het begin, merkte dat ook mijn lichaam anders reageerde op dingen. Zo krijg ik bijvoorbeeld ineens rode gloeiwangen wanneer ik moe wordt en reageerde mijn huid anders op mijn vertrouwde verzorgingsproducten.

Ik heb me gerealiseerd dat ik, eigenlijk mijn hele leven lang al, gevraagd wordt om steeds op allerlei manieren mensen te helpen met problemen, pijntjes, of te inspireren. En dat dit me meestal ook wel goed lukt.
Is dat iets waar ik me meer op moet richten? Is dit iets wat ik moet doen? Ik denk het wel.

Daarnaast heb ik me de afgelopen tijd zo ontzettend(!) dankbaar gevoeld voor de fantastische mensen die om mij heen staan. Er zijn er op dit moment een aantal die zo ontzettend lief zijn, altijd willen luisteren en meedenken, altijd in zijn voor iets geks en kunnen lachen en ja… Wat kan ik erover zeggen. Ik voel vooral veel warmte en liefde voor jullie, jullie weten wel wie je bent.

Niet alles ging goed, uiteraard/helaas.
Mijn break-up met Oskar heeft nog heel lang nagesleept. Vanaf zijn kant.
Elke keer weer dat ik begon met afsluiten en verder gaan, kwam hij weer met allerlei vragen en e-mails tot een zeker punt waar het gewoon heel pijnlijk en frustrerend was.
Ik heb nu al uit verschillende hoeken begrepen dat hij er nogal over bezig was op facebook en zijn weblog, en daar ga ik me bijna voor verontschuldigen naar jullie toe. Ik voel me daar zeker niet comfortabel bij, en ik kan me voorstellen dat onze ´90 mutual friends´ er soms ook wel een beetje moe van worden. Or, so I´ve heared.
Ik geloof dat we nu op een soort punt zijn belandt waarin hij zijn verdriet heeft omgezet in een uitputtende haat tegenover mij. Ik vind het erg sneu voor hem maar, als dat is hoe hij zijn leven wilt leiden, prima..
Ik hoop gewoon dat hij het internet er niet langer mee mee lastig valt, en ik hoop ook dat zijn lezers verstandig genoeg zijn om zich te realiseren dat het maar een kant van het verhaal is.

Een ander serieus puntje is dat het niet goed gaat met mijn vader.
Hij moet binnen ongeveer een maandje naar het ziekenhuis. De doktoren gaan zijn hart opereren en geven hem nieuwe hartkleppen. De revalidatie gaat naar verwachting bijna een jaar duren. Het wordt nogal heftig dus.
Ik heb op dit moment niet ideaal contact met mijn vader, niet zoals ik het liever zou willen. Nu is dat wel iets waar ik mee kan leven maar het maakt het omgaan hiermee wel wat lastiger. Ik wil hem graag helpen en steunen maar ik weet niet zo goed hoe. Time will tell.

Omdat ik mijn blogschrijfsel liever niet met hele zware onderwerpen afsluit als dat niet nodig is, heb ik ook nog wat leuke dingen bewaard tot het einde.

Ik heb weer een baantje!
En wel bij de winkel waar ik al vier jaar eerder heb gewerkt.
Ik hoorde van mijn oud-collegaatje dat er een aantal werknemers tegenlijk weg gingen, en heb mezelf aangeboden als invaller/extra werkkracht. Daar waren mijn bazen erg blij mee en zo heb ik afgelopen vrijdag mijn eerste werkdag er weer opzitten.
Ik heb vier jaar gewerkt bij Ananda maar ben er twee jaar weg geweest om te studeren in Den Bosch. En toch, toen ik weer achter de balie ging staan, was het gewoon zoals vanouds. Binnen no-time draaide ik weer volledig mee met het helpen van klanten en het draaien van de kassa. Supergaaf, dat was ik dus nog niet verleerd.

En dat extra inkomen kan ik nu wel heel goed gebruiken.
Een beetje sparen is sowieso wel handig, en daarnaast heb ik iemand gevonden hier redelijk ver vandaan die de reis waard is. En er staan er zoveel dingen gepland voor de toekomst die ik nu écht een keertje wil doen! Volgend weekend is er bijvoorbeeld het Ragnarok festival in Lichtenfels, (zuid Duitsland). Zo´n 30 waanzinnige pagan/black metal bands verspreid over twee dagen voor 35 euro. Niet gek, maar dan de reiskosten nog! Ik heb inmiddels een systeem bedacht met treinen, carshares en ontmoetingen dat het toch lowbudget te doen valt! Hoera!

Maar vanavond wordt het ook feest!
Vanavond ga ik met Judith en Anne dan eindelijk naar Loreena McKennitt in Carré!
Ik ben al jarenlang fan van haar, maar heb haar nog nooit eerder live gezien. En dan vanavond toch nog, en dan ook eens in de bijzondere setting van Carré! Zin in!

Maar nu is het tijd voor het traditionele paasontbijt.
Trouwens, juist nu met Pasen is het misschien wel leuk om nog eens terug te lezen over mijn oude artikeltje over Ostara.

Hoe gaat het met jullie?

Dikke knuffel!

(Ha! Dit is blijkbaar al mijn 111ste blogpost! )

 

Over de toekomst – ver weg en dichtbij

Vanaf morgen is het weer afgelopen met mijn vrijheid.
Vanaf morgen ruil ik mijn vrijheid in voor het schoolsysteem.
Vanaf morgen begint mijn studie ‘illustratie’ op de kunstacademie van Den Bosch.

Heb ik er zin in, is dan de vraag die meestal meteen gesteld wordt..
Ja en nee, denk ik.

Aan de ene kant vind ik het natuurlijk leuk om weer dagelijks te tekenen en dingen bij te leren. Maar aan de andere kant beangstigd het me ook wel een klein beetje. Ik realiseer mij al te goed hoe luxe ik heb kunnen leven het afgelopen jaar. Hoewel het in de ogen van sommige misschien als onzinnig lijkt, zo zonder werk of studie, heb ik me geen moment verveelt. Het voelt ook niet nutteloos omdat ik in deze tijd mezelf verder ontwikkelt heb, zonder de afleiding van alledaagse verplichtingen.

Morgen maak ik kennis met mijn nieuwe klas. Dan wordt er weer een wekker gezet en moet ik mezelf op de fiets naar school sturen. Huiswerk in orde maken, luisteren naar docenten, alles verantwoorden wat ik gemaakt heb. Het went wel weer maar op dit moment sta ik nog even te treuzelen voor die drempel.

Gelukkig weet ik alvast dat er naast deze nieuwe routine genoeg momenten zullen komen om even uit het schoolleven te stappen en mezelf terug te vinden bij muziek. Er staan al heel wat veelbelovende concerten gepland.

Het meeste kijk ik uit naar Paganfest in maart en natuurlijk Castlefest in augustus.

Op Paganfest zal een van mijn favoriete bands spelen, namelijk Eluveitie.
Ik ben al jaren fan van deze band en heb ze gelukkig al meerdere keren live gezien. Dit optreden belooft veel goeds omdat hun nieuwe album Helvetios dan net uit zal zijn(10 februari) en omdat een vriend over zal komen vanuit Duitsland en we er dan een feest van gaan maken.

.
Ik kreeg van de week van Jasmin een berichtje met of dat niet mijn foto was die op Eluveitie’s website( klik! ) staat, en, inderdaad! Op hun website wordt rechts onderin bij ‘Eluveitie on Tour’ een zwart-wit foto gebruikt die ik zo’n 4-5 jaar geleden maakte ( klik! ) tijdens Heidenfest! Ik voel me heel vereerd en alles maar er is mij nooit om toestemming of iets dergelijks gevraagd.
Ik heb dus de zanger Chrigel een berichtje gestuurd via het fanforum en kreeg gelijk een reactie terug. Hij verontschuldigde zich een aantal keer en liet weten dat hij er niet van op de hoogte was dat er materiaal ‘gestolen’ was voor de website. Hij vroeg me dus alsnog om toestemming om de foto te gebruiken. Dat en dat we waarschijnlijk tijdens Paganfest met wat aanwezige forumleden en de band/hem zullen afspreken om wat te gaan drinken. Woei!

Naast Eluveitie zullen op die Paganfest avond ook optreden: Primordial, Sólsfatir, Negurâ Bunget, Heidevolk en Equilibrium.

Maar stiekem kijk ik nog het meeste uit naar Castlefest, en dan wel het openingsconcert op donderdagavond!
Wardruna ( klik! ) is een band die ik al een aantal jaar aanbidt(ja, toch eigenlijk wel een beetje ). Het is een Noorse band die hun muziek na vele trances en meditaties volledig laat inspireren op de Noorse runen. Het resultaat? Hele pure, kippenvel bezorgende, trance achtige fantastischeid. Ze nemen hun muziek gedeeltelijk op in de buitenlucht wat daardoor weer extra dimensies geeft.
Zo willen ze ook alleen optreden op plekken waar zij vinden dat ze hun muziek kunnen opdragen. Denk hierbij aan oude amfitheaters, bosgrond, het vikingmuseum in Oslo, etc. Vooral in het buitenland dus, ja. Ik had al met twee vrienden min of meer een deal gesloten om zodra er weer een optreden gepland zou staan, kijken of we konden organiseren om daar heen te gaan en er bij voorkeur een klein reisje aan vast te plannen(Scandinavië ftw).
Maar, nu dus, op thuisbasis Castlefest! *hier heel veel hyperheid en excitement*
Echt.. Ik. Kan. Niet. Wachten! De combinatie is gewoon té goed. Wardruna+vrienden+Castlefest= Onbeschrijfelijk.

(mocht je geschrokken zijn van het vorige filmpje.. Dit is geen metal.
Persoonlijk advies: geluid hard en filmschermpje op groot. Wegdromen maar!)

Verder om naar uit te kijken ten tijde van stomme dingen:
23 feb: Alcest + Les Discrets + Soror Dolorosa
25 feb: Tandwieltje II met Vic Anselmo, Pocketwatch en La Lune Noir (misschien)
10 ma: Heidens Geweld 2 met White Oak, Slechtvalk, Panchrysia, Carach Angren, Skyforger en Kampfar (misschien)
17 ma: Gothic Fantasy Beurs(Irfan, Vic Anselmo, Rapalje?)
18 ma: Paganfest in Tilburg
23 ma: Emilie Autumn (misschien) 
08 ap: Loreena McKennitt in Carré
02 aug: WARDRUNA
+ aug: Castlefest <3

De toekomst dus. Ver weg en dicht bij. Ik wordt er een beetje onrustig en ongeduldig van.
Voorlopig probeer ik me dus vooral te focussen op elke aanwezige dag.
En om ieder van deze dagen vast te leggen in mijn nog steeds lopende 365 foto project, waar ik elke dag een nieuw gemaakte foto zal posten :)

Waar kijk jij naar uit?

 

365

.
Op één januari werd ik geïnspireerd om mee te doen aan een 365 fotografie project.
Dit houdt in dat ik mijzelf het doel stel om elke dag van het jaar een nieuwe foto te maken en te delen op mijn volgende nieuwe website:

Simbelmyne 365 Photos

Op deze manier daag ik mijzelf elke dag weer uit om te zoeken naar een mooi beeld om vast te leggen en te oefenen met mijn camera. En zo heb ik aan het einde van het jaar een overzicht van 2012 in beeld!

Kom zeker dagelijks kijken en wish me luck

Hebben jullie nog goede voornemens voor het komende jaar?
.
.

 

Ik ben er klaar voor, denk ik.

Op deze oudjaarsavond, net als de afgelopen twee weken, probeer ik me klaar te maken voor een nieuw jaar.
Natuurlijk voel je er niets van, maar toch zal er een hoop voor me gaan veranderen.

Vanaf 16 januari begint mijn nieuwe opleiding op dezelfde kunstacademie als waar ik vorig jaar begon. Toen met als richting Beeldende Kunst, maar nu ga ik hetzelfde propedeuse jaar opnieuw doen maar nu bij richting Illustratie. Ik hoop dat dit beter bij mij past. Ik kom in een nieuwe klas terecht en zal weer moeten wennen aan routine, docenten en zelfdiscipline.

Het afgelopen half jaar heb ik ultieme vrijheid gehad. Volledig vrij om naar eigen wens in te vullen. Ik heb een aantal keer gesolliciteerd maar zonder succes. These are hard times. Maar eigenlijk geeft dat niet. Financieel redde ik het meestal net, en heb de vrije tijd besteed aan sociale contacten en zelfontwikkeling.

Het was heerlijk om zoveel vrienden te zien en ik ben erg dankbaar voor ieder van hen. Daarnaast heb ik het gevoel dat ik als spiritueel persoon tien stappen vooruit gegaan ben. Ik betrap mezelf op anders denken en voelen. Ik voel me hier goed bij en mijn intuitie draait nog steeds op volle toeren.

Een ander mooi iets wat ik de laatste tijd hervonden heb is mijn passie voor heidense spiritualiteit. Deze was altijd al aanwezig maar ik voel de roep om er vaker écht mee te werken. Om eens wat vaker een orakel te leggen, me te verdiepen in een nieuw hoofdstuk of zijtak of om eens wat vaker actief de jaarfeesten te beleven en eventueel vaker een ritueel te doen. Voor mijzelf, of zoals ik binnenkort een ritueel zal begeleiden voor een gezin tijdens een verhuizing. Ik voel een soort levensvuur in mij branden wanneer ik me hier mee bezig houdt en het is alsof nu tastbaar wordt waar ik al een tijdje op aan het voorbereiden ben geweest.

Het is een heftig jaar voor me geweest. Er zijn een aantal moeilijke periodes geweest en ik merkte ook dat de laatste titels van mijn blog in deze stemming geschreven waren. Ondanks dat, heb ik uit elk van deze situaties wel weer nieuwe dingen heb geleerd. Daar ben ik erg dankbaar voor. Ook ben ik ontzettend dankbaar voor alle support, zowel in het echte leven als via reacties van jullie op mijn blogposts.

Tijdens de prachtige Yuleviering begeleid door Astrid heb ik geprobeert om dingen los te laten en met frisse moed het nieuwe jaar in te gaan. De rune die tijdens deze viering voor mij getrokken werd met als thema ´het komende jaar´ werd Naudhiz, de rune van het noodlot. Naudhiz vertelt over een onbalans en dat het noodzaak is om het roer om te gooien, door de donkere onzekerheid te gaan om uiteindelijk met nieuwe ervaringen opnieuw te kunnen beginnen. In eerste instantie schrok ik een beetje van deze rune, maar nu voel ik me er klaar voor!

Laat maar komen die nieuwe uitdagingen!

Hebben jullie nog thema´s waar jullie komend jaar aan willen werken, of simpelgezegd goede voornemens?
Ik weet zeker dat je het aan kunt!

Geniet ervan.
Het voelt alsof komend jaar heel belangrijk gaat worden.

Een liedje om het nieuwe jaar te verwelkomen(tip: keihard aanzetten!):
Wardruna – Bjarkan
..

.

.
.
.

 

Naar het nieuwe jaar…

Aan ieder wie dit leest,

Ik wens jou een hele fijne overgang naar het nieuwe jaar. Moge het je veel liefde, inzichten, creativiteit en mooie momenten brengen. Hier en daar een dansje en een schouder om op te steunen bij tranen. Een medicijn bij ziekte en een lichtje in het duister. Wees gezegend en tot in het nieuwe jaar!

Veel liefs en een knuffel,
Char
.
.
.

(dit zijn een paar foto´s die ik zelf vorig jaar december heb gemaakt. Gelieve niet te gebruiken.)
.
.
.
.

 

De zin van mijn rugpijn

Het is tien over drie uur ´s nachts, wanneer ik wakker wordt. Eindelijk is mijn lijf in bed opgewarmd.
Een paar uur geleden heb ik meest grote moeite gehad om in slaap te vallen. Mijn rug deed zeer, mijn keel ook. En ondanks dat ik met een gloedhete hittepit in bed lag, klappertandde ik van de kou.

Precies twee weken geleden gebeurde het voor het eerst. Ik schoot door mijn rug, of iets dergelijks.
Ik heb twee dagen met de meest vervelende pijn in mijn onderrug rust gehouden. Het een beetje weg gegrapt met films op de bank en het zou wel weer over gaan. Vrienden en familie adviseerde om even langs de huisarts te gaan, maar die krijgt mij zomaar niet!

De pijn vertrok ook snel, na twee dagen werd ik weer soepeler en heb ik even in de keuken staan dansen. Ik kon weer lopen en bewegen. Voorzichtig, ja ja.

Wel kreeg ik diezelfde week tijdens het lopen steeds sneller last van diezelfde plek in mijn onderrug, en ook een bijna-lege rugzak zorgde alweer voor de nodige paar pijnlijke steken.

Woensdagavond, toen ik gewoon onschuldig iets van de grond wilde oprapen, schoot het weer mis. Nog erger dan de vorige keer. Nog minder soepel dan een oma-in-pijn, liep ik er soms bij. Om van opstaan nog maar te zwijgen. Gelukkig schoot mijn huisgenootje te verzachtend hulp met een heet kersenpitzakje die ik van hem mocht lenen tegen mijn zere spieren.

Gisteravond kwam ik aan in Haarlem, daar waar mijn moeder en broertje wonen. De pijn was gisteren intussen al weer gezakt en ik dacht dat ik de reis wel handelen kon. Not!

Met een soort gekke het heet en ijskoud hebben koorts of griep, keelpijn, en weer die verdomde pijn in mijn rug. Dit werd een beetje teveel in een keer en zo werd ik wakker met de volgende gedachte(en van de stervende dorst). Ik wist dat ik er even over moest schrijven nu ik de inspiratie had.

 Dit past heel erg bij mijn kijk op dingen van de afgelopen tijd.

Waarom gebeuren de dingen zo, waarom niet anders? Accepteer het als een les.
Draai de dingen eens om.

1. Je mag best even uitrusten
Niet jezelf overbelasten. Wanneer er iets verwerkt moet worden is het oke om dit rustig aan te doen. Grondig. Zorgen en verdriet stapelen zich op in je spieren. Ontspan.

2. Het is oke om af en toe om hulp te vragen
Het is oke om soms eens wat werk uit handen te geven. Al is het maar iets kleins. Dat mag.

3. Zere keel
Meer communicatie! Een terugkerend thema.
Je mag best wat opener zijn naar de mensen om je heen.

4. Heet – Koud
Make up your mind, woman. Een beetje van beiden werkt dus niet en creeert onbalans.

5. Drinken
Zoals iemand ooit beweerde.. Je bent niet ziek. Je hebt gewoon dorst!
Worth a try en sowieso wel goed voor mijn zere keel.

Tot zover mijn nachtgedachten.

Ik hoop nu als een roosje weer terug in slaap te vallen, in plaats van dat drama van afgelopen avond.
Ik zal naar de dokter gaan, gewoon om te kijken wat mis er is. De pijn trekt nu ook door van mijn onderrug naar mijn benen. Daarnaast is mijn houding verandert en beginnen mijn schouders nu ook te piepen.

Bedtijd! Maar eerst nog even dat glas water en die kop kruidenthee opdrinken!

 

Wiel van transformatie

Het gaat goed met me.

Na mijn laatste blog heb ik daadwerkelijk dingen kunnen afsluiten. Verwonderlijk hoe goed schrijven over dingen me soms kan helpen. Het heeft me geholpen te transformeren.

Ik sta weer rechtop en met een integer, positieve kijk. Ik sta open en vloei. Ik ben zelf eerder geneigd mensen aan te spreken maar ook spreken oude bekenden mij ineens aan. Zomaar, na een hele poos van geen contact. Nu zou je denken dat dat komt omdat ik, wanneer je me nu op straat tegen komt, ik waarschijnlijk een betere uitstraling heb. Maar meestal gebeurt dit dan via internet vanwege de aftand of ik kom ze ´per-ongeluk’ op neutraal gebied op straat tegen. Heel bizar maar vooral erg leuk! Ik heb het gevoel dat dit zo had moeten zijn. Er is eigenlijk teveel ´toeval´ geweest de laatste tijd en ook mijn intuïtie werkt op volle toeren. Toen ik bijvoorbeeld vanmiddag besloot om besloot om een ander straatje in te gaan dan dat ik normaal gesproken deed op die route, liep ik ineens mijn oude tekenlerares tegen het lijf. Ze woont eigenlijk in het centrum maar ging bij een vriendin op bezoek. We hebben even staan kletsen en ze nodigde me uit om eens bij haar een kopje thee te komen drinken. Superleuk! Maar, waarom besloot ik ineens dat straatje in te slaan…? : -)

Ook heb ik afgelopen zondag een dappere poging ondernomen. Faun (klik hier) ging een concert geven in Utrecht. Dit wist ik al een tijdje en had aan Judith en Jasmin gevraagd of ze mee wilden, maar allebei konden ze niet. Het concert kwam al dichterbij en ik twijfelde of ik moest gaan. Een paar uur van tevoren heb ik mezelf een schop gegeven en gewoon een kaartje besteld. Iemand gevonden die dit voor me wilde uitprinten en meenemen. Daar ging ik dan, alleen naar het concert. Ik vond het toch een beetje spannend, voor hetzelfde geldt kon ik geen leuke mensen in de zaal vinden en daar sta je dan de hele avond, alleen.
Maar hier was totaal geen sprake van. Ik was de zaal nog niet binnen of ik werd al herkend en aangesproken. Na even kletsen dwarrelde ik verder de zaal in en belandde zo weer bij een ander groepje dat ik kende. En zo ging dat verder. Uiteindelijk heb ik een heerlijke avond gehad, lol gehad met iemand die ik al lang niet meer gesproken had(en meteen een vervolg afspraak gemaakt) en bijna tot aan huis met gezellig gezelschap geweest. En Faun? Die speelden natuurlijk weer fantastisch. Wat een heerlijke avond en fijne ervaring.

Mijn vaste relatie en mijn drukmaken over bepaalde situaties heeft na het loslaten hier van plaats gemaakt voor meerdere relaties met vrienden. Mijn agenda is volgepland met leuke mensen en ik voel me weer opgewekt en levendig. Tadaaa!

Ik wil jullie bedanken voor alle lieve woorden en steun. Echt, jullie hebben geen idee hoeveel goeds dat doet <3
.
.
.
En dan als afsluiting vandaag een foto van de pompoen die ik afgelopen Samhain heb gemaakt. De avond waarop ik het wiel een zetje heb gegeven.
.

.
.
.

 

Laten gaan

Op deze mooie Samhain herfstavond laat ik verschillende dingen achter me en focus ik op de komende tijd en transformatie. Samhain, avond van de dood. Om morgen het vernieuwde leven te beginnen.

Wat ik vanavond achter mij laat, zijn onzekerheden, teleurstellingen en verdriet van de afgelopen tijd.
Het gevoel van falen, het gevoel van niet goed genoeg zijn. Het gevoel van verlies en van laten gaan. Het gevoel van in de steek gelaten worden.
Ik laat het los.

Wat ik ook achter mij laat is mijn relatie met Oskar. Het is na ruim twee jaar intensief samen zijn al een kleine twee weken uit.
Hoe jammer en vervelend dit ook is, soms moet je toegeven. In dit geval moest ik toegeven dat wij twee te verschillend zijn en elkaar op die manier onbedoeld kwetsten. Ik moest toegeven dat we samen goed overweg kunnen maar als koppel niet goed passen. We hebben het sprookjesboek dichtgeslagen. Dat doet zeker eventjes zeer en is onwennig. En net als in het boek van Bilbo zijn nog wat bladzijden achter in dat boek blanco gelaten, voor een nieuw hoofdstuk. Om eventueel, als alles een beetje gezakt is, als vrienden verder te kunnen gaan.
Ik laat het los.

Ik laat het allemaal achter me. De lessen neem ik mee maar het zware laat ik liggen.
Vandaag is het wiel gedraaid. En met het wiel draai ik mee. Verder.

Ik focus me op de zaken die ik wil gaan regelen. Ik focus me op vriendschappen en nieuwe contacten. Ik focus me op toekomst, op de academie of gewoon lekker voor mezelf. Ik focus me op nieuwe ervaringen.
Ik sta er voor open.

Zo. En nu dan echt!

.
.
.

.
.

 

Rust zacht

Een vervolg over Arnoud.
Mijn oud-collega die in twee maanden tijd enorm ziek geworden is..
Lees de blogpost die ik eerder over hem schreef hier.

Arnoud schrijft in zijn laatste e-mail:

“Ik wilde beginnen, want daarover gingen veel van jullie vragen de afgelopen twee maanden, met het doodgaan op zichzelf. En of ik daar bang voor ben. Gelukkig ben ik dat niet. ik kan er niet veel over zeggen. Wat ik zeg, volgt hier onder en met het audiocitaat van de beroemde boeddhistische leermeester Thich Nhahth Hahn. Hij zegt het mooi, vrij beknopt, warm, en bovenal op een manier waarin ik me grotendeels kan vinden. Bovendien gebruikt hij het beeld van Avalokiteshvera dat voor mij de afgelopen 2 maanden een belangrijk symbool is geweest.

Ik geloof dat Het Leven iets groters is en meer is dan ‘een’ leven.
Het Leven is iets waar “je” (ik of jij dus, niemand) niet uit kunt vallen. Wat ik geloof is dat je dus wel je leven kunt verliezen, maar dat Het Leven Leeft (om het maar vrij met Knut Hamsun te zeggen…)
Dwars door alle vormen heen, want alles is eeuwig veranderlijk en heeft geen stabiel “zelf” in mijn ogen. En dan zal blijken dat het idee van ‘je’ leven een misperceptie was, een poging iets te grijpen als zijnde een soort bezit, wat dat niet is. Iets wat in laatste instantie noch te grijpen noch te begrijpen valt. Kortom: niet “Arnoud leeft”, maar “het Leven Arnoudt”.

Hoewel we de hele tijd bezig zijn dat zelf, dat ego van ons maar op te blazen, het wanhopig te beschermen, weten we diep van binnen allemaal dat er maar een zuchtje wind voor nodig is om ons omver te blazen. Juist de onzekerheid en angst daarvoor, maakt ook dat we soms zo aan het pompen en blazen zijn, tegen beter weten in vaak. We houden zo vast aan dat zelf juist OMDAT het zo kwetsbaar is. En dat we dat doen, geeft ook niet, is menselijk (het is hooguit verspeelde energie, vanwege de misverstanden die het oproept). Ik geloof met veel boeddhisten samen dat er ook een andere vorm van diep verborgen vaak, maar altijd aanwezige menselijkheid is, boeddhanature, bodhicitta, zoals dat in het boeddhisme vaak wordt genoemd.

Thich Nhat Hanh verwoordt het zo:
http://dl.dropbox.com/u/15658705/2-07%20The%20Gift%20Of%20Nonfear%20%28Disc%202%29.m4a

 ….

Vanmiddag, 5 oktober, tussen 16.30 en 20.00 uur krijg ik een prik omdat ik liever in een paar minuten gecontroleerd overlijd dan morgen of wat later met een ongecontroleerde bloeding of een andere nare complicatie met veel pijn en langere duur. Ik hark nu de rust bij elkaar om deze middag door te komen.

Ik had nog zoveel van jullie persoonlijk willen bedanken, willen zien.
Maar ik kan niet meer mailen, niet meer bellen. Ik wil graag dat jullie weten dat ik ga sterven. Dan kunnen jullie zelf dit tijdsbestek doorbrengen hoe je het wil. Ik vind het een hartverwarmend, omarmend, idee dat er dan aan me gedacht wordt, dat er warme, liefdevolle gedachten voor me zullen zijn.

Dank voor alles, ik houd van jullie, het ga jullie goed.

Namaskar, Arnoud “.
. 

.
Voor Arnoud brandt ik vandaag een kaars.
Omdat hij zo hard gevochten heeft, dappere woorden via zijn e-mails gewisseld heeft, en opdat hij nu van zijn ziektepijn verlost is. Om verder te gaan in de volgende stap van het wiel.

Voor zijn gezin, familie en vrienden brandt ik vandaag een kaars.
Moge zij de kracht en steun vinden om verder te gaan, en op den duur de wederkerende rust en het juiste pad om verder te gaan.
.
.